ชุนสี่นำเฉาเหวินกลับจวนโหว ไปเข้าพบฮูหยินสกุลโม่ก่อน
ฮูหยินสกุลโม่นั่งสง่าอยู่ ณ ตำแหน่งประธาน อาภรณ์งามวิจิตร วางมาดมารดาสามีไว้เต็มที่ เฉาเหวินเดิมก็หวาดหวั่นอยู่แล้ว ครานี้ยิ่งตื่นกลัวจนเบียดชิดแนบข้างชุนสี่ ขี้ขลาดตาขาวยิ่งนัก
เด็กหนุ่มดี ๆ กลับถูกเลี้ยงจนนิสัยเช่นนี้ พอนึกภาพออกว่าครอบครัวเดิมของชุนสี่ต่ำต้อยเพียงใด
พอคิดว่าเสิ่นชิงยวนแต่งสตรีเช่นนี้เป็นภรรยาสืบสกุล อารมณ์ฮูหยินสกุลโม่ก็ดีขึ้นมาก มิได้สร้างความลำบากอันใด ก็ให้เฉาเหวินพักอาศัยอยู่ได้
ชุนสี่นำเฉาเหวินคารวะขอบคุณ พอก้าวพ้นเรือนหลัก ยายแม่นมเจี่ยก็ทำหน้าเย็นชากล่าวว่า “คุณนายน้อยกับนายใหญ่เพิ่งแต่งงานหยก ๆ ก็รับน้องชายตนเข้ามาพักในจวน ช่างไร้มารยาทยิ่ง นับว่าฮูหยินของเรามีจิตเมตตา หากเป็นผู้อื่น เกรงว่าคุณนายน้อยคงถูกขับไล่ไสส่งไปด้วย”
ยายแม่นมเจี่ยช่วยฮูหยินสกุลโม่ดูแลบ่าวไพร่เรือนหลัง เวลาพูดจาเคร่งขรึมมีอำนาจน่าเกรงขาม เฉาเหวินค่อนข้างถูกข่มขวัญ
ท่านแม่มิได้บอกว่าพี่สาวได้เป็นคุณนายน้อยแห่งจวนโหวแล้วรุ่งโรจน์นักหรือ เหตุใดคนในจวนโหวจึงดุร้ายกับพี่สาวถึงเพียงนี้ ยังจะขับไล่ไสส่งพี่สาวอีก
เขาไม่อยากทำให้พี่สาวถูกขับไล่
ชุนสี่ก็แสดงท่าทีหวาดกลัว กล่าวเสียงเบาว่า “ท่านแม่นมสั่งสอนถูกต้องแล้ว แต่มารดาข้าบอกแล้วว่าจะไม่ยุ่งกับน้องชายข้าอีก หากข้ามิได้รับตัวมาไว้ข้างกาย เขาก็ไม่มีที่ไป บุญคุณนี้ข้าจะจารึกไว้ในใจ ภายหน้าจะปรนนิบัติมารดาอย่างสุดความสามารถ”
ยายแม่นมเจี่ยก็คอยให้ชุนสี่สำนึกบุญคุณฮูหยินสกุลโม่ นางแค่นเสียงแล้วฉวยโอกาสกล่าวว่า “คุณนายน้อยหากรู้นึกขอบคุณฮูหยินจริง ก็ควรโน้มน้าวนายใหญ่ให้มอบสินเดิมของฮูหยินคนก่อนให้ฮูหยินเป็นผู้ดูแล มิให้มารดาบุตรต้องบาดหมางกัน”