หลังจากแต่งตัวเสร็จเรียบร้อย ชุนสี่และเสิ่นชิงยวนก็ไปยังเรือนหลักเพื่อถวายน้ำชา
เพิ่งมาถึงหน้าเรือนหลัก ก็ได้ยินฮูหยินสกุลโม่กับโหวชิงหย่วนกำลังโต้เถียงกัน
"เมื่อวานเป็นวันมงคลสมรสของหยวนเอ๋อร์ โหวเหยกลับไม่ยอมกลับมาควบคุมงานใหญ่โต ไม่รู้ถูกใครป้อนน้ำผึ้งลวงจิตอะไรเข้าไป"
"เขาแต่งงานมาแล้วสามครั้ง ใครจะรู้ว่าคนที่เข้าประตูมาคราวนี้จะมีชีวิตอยู่ได้นานแค่ไหน อีกอย่างเขาเองก็ไม่ได้เชิญแขก ท่านจะให้ข้ากลับมาทำไมกัน สตรีจากตระกูลเล็กน้อย มีอะไรน่าให้ข้าพบหน้า?"
"เขาแต่งงานมาสามครั้งแล้วจริง แต่เรื่องแต่งงานของเยว่เอ๋อกับอวี่เอ๋อยังไม่มีวี่แวว โหวเหยไม่คิดเผื่อพวกเขาบ้างเลยหรือ?"
"ก็มีเจ้าอยู่นี่แล้วไม่ใช่หรือ เจ้าที่เป็นบุตรีอนุภรรยายังสามารถเป็นฮูหยินแห่งจวนโหวได้ ยังจะวางแผนหาคู่ครองดี ๆ ให้ลูกชายเจ้าไม่ได้เชียว?"
เรื่องเก่าในอดีตถูกขุดขึ้นมา จวนจะปะทุเป็นศึกใหญ่ เสิ่นชิงยวนจึงดึงชุนสี่ก้าวเข้าไปในเรือนหลัก สาวใช้ที่รับใช้ในเรือนรีบรายงานเสียงดังว่า "โหวเหย ฮูหยิน คุณชายใหญ่กับคุณนายน้อยมาถวายน้ำชาแล้วเพคะ!"
เสียงอื้ออึงหยุดลงฉับพลัน เมื่อทั้งสองเข้าไปในเรือน โหวชิงหย่วนและฮูหยินสกุลโม่ล้วนนั่งอย่างสง่าบนที่นั่งประธาน ฮูหยินสกุลโม่แย้มยิ้มอย่างสง่างามและทรงเกียรติ
ทว่าเรื่องซุบซิบที่เสิ่นชิงยวนเล่าเมื่อคืนกับการโต้เถียงของทั้งสองเมื่อครู่ยังคงดังก้องอยู่ในหูชุนสี่ไม่หยุด ชุนสี่รู้สึกเพียงว่ารอยยิ้มของฮูหยินสกุลโม่ช่างอาภัพยิ่งนัก
แย่แล้ว กลั้นยากเสียแล้ว!
กลัวว่าตนจะหลุดหัวเราะออกมา ชุนสี่รีบก้มศีรษะลง ใช้มือบีบต้นขาตัวเองสุดแรง
ฮูหยินสกุลโม่ไม่รู้ว่าความลับของตนถูกชุนสี่รู้หมดแล้ว คิดเพียงว่าชุนสี่ขลาดกลัว จึงได้ก้มหน้างุดเช่นนี้