จวนโหวมิได้จัดงานเลี้ยง เสิ่นชิงยวนพาชุนสี่ไปคารวะที่ศาลบรรพชนเท่านั้น ก็ถือเป็นอันเสร็จสิ้น
รอจนเสิ่นชิงยวนเปิดผ้าคลุมหน้า ชุนสี่ก็ยังรู้สึกยากจะเชื่อ: "ก็เสร็จแล้วหรือเจ้าคะ ไม่ต้องคารวะท่านโหวและฮูหยินหรือ?"
"ไม่ต้อง เขาไปอยู่ที่เรือนตากอากาศกับนางปีศาจ ไม่ได้กลับมา"
น้ำเสียงของเสิ่นชิงยวนราบเรียบ ยกมือขึ้นถอดปิ่นเงินบนศีรษะชุนสี่อย่างเป็นธรรมชาติ
ชุนสี่อ้าปากค้าง ยังไม่ใคร่ชินกับความตรงไปตรงมาของเสิ่นชิงยวน
บุตรชายแต่งงาน แต่ผู้เป็นพ่อกลับไม่ยอมแม้แต่ให้เห็นหน้าเพื่อนางปีศาจ เรื่องเช่นนี้เป็นสิ่งที่พูดกับนางผู้เป็นคนนอกที่เพิ่งเข้าประตูมาได้หรือ?
เห็นความคิดในใจของชุนสี่ เสิ่นชิงยวนเลิกคิ้ว: "ไม่อยากฟังหรือ?"
"อยากฟังเป็นที่สุดเจ้าค่ะ แต่ว่าความลับเช่นนี้ข้าได้ฟังจริง ๆ หรือ?"
นอกจากนี้ คืนวันวิวาห์ของบ้านใครเขาไม่เร่งเข้าห้องหอ มัวแต่ยุ่งอยู่กับการซุบซิบนินทาเล่า?
"เจ้าเป็นภรรยาของข้าแล้ว ทุกสิ่งเกี่ยวกับข้า ล้วนสามารถรู้ได้"
เสิ่นชิงยวนให้คำตอบแน่นอน ชุนสี่จึงกล่าวขึ้นทันที: "ฟังอย่างนี้ค่อนข้างแห้งแล้งไปสักหน่อย มีสุราและกับแกล้มมาประกอบจะดีหรือไม่เจ้าคะ?"
ท่านผู้ใหญ่ไม่เห็นนางเป็นคนนอก นางก็ยิ่งถือตัวไม่ได้
สวมอาภรณ์วิวาห์ ทั้งยากลำบากที่ได้แต่งหน้าทำผมคราหนึ่ง ตลอดทางชุนสี่สงบเงียบยิ่ง เสิ่นชิงยวนยังนึกว่านางจะเปลี่ยนไปเพราะฐานันดรศักดิ์ต่างไป ครั้นได้ยินเช่นนี้แววตามีรอยยิ้มเจือจาง
นั่นแหละคือชุนสี่ที่เขารู้จัก
แม้ไม่ต้องเลี้ยงฉลอง เสิ่นชิงยวนก็ยังให้ชิงซูสั่งสำรับสุราและกับแกล้มจากหอจายซิง อาหารมาเร็วมาก
ชุนสี่ไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เช้า ยามนี้หิวจนไส้กิ่ว พอเสิ่นชิงยวนจับตะเกียบ นางก็รีบกินตามอย่างรวดเร็ว เพิ่งกินไปสองคำ ก็ได้ยินเสิ่นชิงยวนกล่าวอีกว่า: "ข้าเป็นบุตรคนเล็กของนายท่านผู้เฒ่าเซียวและท่านยายใหญ่เซียว ฮูหยินแห่งโหวชิงหย่วนผู้ล่วงลับคืออาเล็กของข้า"