รุ่งขึ้น เสิ่นชิงยวนกลับไปเข้าทำการที่ที่ว่าการ
เขาจากไปไม่นาน ยายแม่นมเจี่ยก็มาวางกฎให้ชุนสี่
“นายท่านใหญ่เป็นบุตรชายคนโตภรรยาเอกของโหวเหย สอบจอหงวนได้ที่หนึ่งตั้งแต่อายุสิบเจ็ดปี เป็นอัจฉริยะหาได้ยากในฮั่นจิง หากไม่ใช่เพราะชื่อเสียเรื่องเคราะห์ร้ายต่อภรรยา ไม่มีทางแต่งสตรีเช่นเจ้าเป็นภรรยาเด็ดขาด”
ชุนสี่ผงกศีรษะ “แม่นมวางใจเถิด ข้าสุขภาพดีมาตั้งแต่เด็ก หลายปีมานี้ไม่เคยเป็นหวัดแม้แต่ครั้งเดียว ข้าจะต้องมีอายุยืนยาวแน่ ช่วยให้คุณชายใหญ่ลบล้างคำร่ำลือเรื่องเคราะห์ร้ายต่อภรรยาได้”
ใครสนใจว่าเจ้าจะอายุยืนหรือไม่ ใจความสำคัญของประโยคนี้คือสิ่งนี้รึ?
ยายแม่นมเจี่ยทำหน้าเคร่งเครียด เน้นน้ำเสียงหนักขึ้น “ฮูหยินน้อยสองคนก่อนล้วนมาจากตระกูลขุนนาง รู้หนังสือมีมารยาท นายหญิงน้อยมิอาจเทียบเคียงกับพวกนางได้เลย”
ยายแม่นมเจี่ยพูดให้ตรงประเด็นยิ่งขึ้น แต่บนใบหน้าชุนสี่ก็ยังไม่มีเค้าอับอายแม้แต่น้อย กลับคล้อยตามว่า “แม่นมพูดถูกต้อง”
น้ำเสียงของชุนสี่สงบราบเรียบและจริงใจ ยายแม่นมเจี่ยเหมือนต่อยหมัดใส่ปุยนุ่น รู้สึกสิ้นแรงยิ่งนัก
เงียบงันไปครู่หนึ่ง ยายแม่นมเจี่ยก็วางมาด “เช่นนั้นฮูหยินน้อยเริ่มจากการฝึกเดินก่อนเถิด สตรีผู้เป็นภรรยาเอกของตระกูลใหญ่ ไม่ว่ายามใดก็ต้องสง่าผ่าเผย จะงอตัวค่อมไหล่ไม่ได้ จะห่อไหล่ห่ออกไม่ได้ และจะเดินก้าวยาวเร็วรี่บุ่มบ่ามไม่ได้”
พูดพลาง ยายแม่นมเจี่ยก็รินน้ำใส่ชามวางบนศีรษะชุนสี่ “นายหญิงน้อยลองเดินดู”
ชุนสี่มองตรงไปข้างหน้า ก้าวหนึ่ง ก้าวสอง ก้าวสาม…
เดินจากในห้องไปนอกห้อง จากนอกห้องกลับเข้ามาในห้อง น้ำในชามนั้นก็ยังมั่นคงอยู่บนศีรษะนาง ไม่มีทีท่าว่าจะกระฉอกแม้แต่น้อย