หวังชื่อมาเร่งรีบ ไปก็เร่งรีบ
ทุกคนล้วนถูกท่าทีเด็ดขาดของชุนสี่ทำให้ตั้งตัวไม่ทัน ในที่สุดหนิงซื่อก็ได้สติกลับมาก่อน นางอดไม่ได้ที่จะถามว่า “เจ้าทำเช่นนี้กับแม่แท้ ๆ ของตัวเองได้อย่างไร”
ชุนสี่ตอบอย่างไม่สะทกสะท้าน “หากฮูหยินสนใจเรื่องราวความหลังอันแสนจืดจางของบ้านข้า วันหลังข้าจะเล่าให้ฟังโดยละเอียด แต่วันนี้ขอหารือเรื่องของคุณหนูโม่ก่อนเถิด”
ชุนสี่ดึงความสนใจของทุกคนกลับมา หนิงซื่อจึงสีหน้าเคร่งขรึมพลางกล่าวว่า “บุตรสาวข้าแต่ก่อนเข้าจวนโหวด้วยเกี้ยวแปดคน แต่งงานอย่างเปิดเผยถูกต้องตามประเพณี บัดนี้นางได้พิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตนแล้ว จวนโหวจะไม่ยอมรับการแต่งงานนี้ไม่ได้!”
ชุนสี่พยักหน้า ไม่ได้โต้แย้งเรื่องความบริสุทธิ์ของม่ออวิ๋นหว่าน จากนั้นจึงเอื้อมมือไปด้านหลัง
คนสกุลโม่พลันตึงเครียดขึ้นมาทันที สาวใช้และแม่นมของสกุลโม่ต่างระแวดระวังกรูเข้ามาปกป้องหนิงซื่อ เกรงว่าชุนสี่จะควักมีดทำครัวออกมาฟันหนิงซื่อ
ชุนสี่ชะงักมือ เบี่ยงศีรษะมองม่ออวิ๋นหว่านที่ยืนอยู่เบื้องหลังม่อซื่อ “พวกนางกลัวว่าเจ้าจะทำร้ายแม่เจ้า คุณหนูโม่ไม่เข้ามาปกป้องแม่เจ้าหรือ”
ม่ออวิ๋นหว่านกัดริมฝีปาก เอ่ยเสียงนุ่มนวลว่า “หากเจ้ามีเรื่องไม่พอใจผู้ใด จงพุ่งเป้ามาที่ข้าเถิด อย่าทำร้ายผู้อื่น”
แม้กล่าวเช่นนั้น แต่ม่ออวิ๋นหว่านก็ยังคงยืนอยู่เบื้องหลังม่อซื่อ ไม่ได้ขยับเคลื่อนแม้แต่ก้าว
คิ้วของชุนสี่ยกขึ้นเล็กน้อย พลางมองไปยังหนิงซื่อ “คุณหนูโม่กับแม่แท้ ๆ ของตนเองก็ดูเป็นได้เพียงเท่านี้กระมัง”
หนิงซื่อและม่ออวิ๋นหว่านต่างรู้สึกแน่นหน้าอก ไม่คาดคิดว่าชุนสี่จะเจ็บแค้นถึงเพียงนี้ จับโอกาสย้อนคำพูดที่หนิงซื่อเพิ่งกล่าวไว้เมื่อครู่กลับมา