ครั้นมีดทำครัวปรากฏขึ้น โถงใหญ่พลันเงียบกริบ
ชุนสี่หันไปมองฮูหยินอู๋ "ไท่ฮูหยินเมื่อครู่กล่าวสิ่งใด ข้าได้ยินไม่ถนัด รบกวนกล่าวอีกครั้งเถิด"
นางถือมีดไว้ในมือ ฮูหยินอู๋จะกล้ากล่าวซ้ำได้อย่างไร ทว่าผู้คนมากมายจ้องมองอยู่ นางจะยอมอ่อนข้อก็มิได้ ได้แต่ตีหน้านิ่งกล่าวว่า "เจ้ายังรู้หรือว่าข้าคือท่านย่าของเจ้า เหตุใดจึงกล่าวกับข้าเช่นนี้ อย่างไรเจ้าก็เป็นคุณชายภรรยาน้อยแห่งจวนโหว ชูมีดทำครัวมาเข้าเฝ้าผู้ใหญ่ นับว่าไร้มารยาทยิ่งนัก"
ฮูหยินอู๋หวาดกลัวในใจ จึงมิกล้าสบถสาปส่งอีก ถึงขั้นเปลี่ยนมาใช้ถ้อยคำอันสละสลวย
ทว่าสิ้นคำกล่าว มีดทำครัวก็พุ่งออกจากมือชุนสี่ ปักลงบนพนักพิงเก้าอี้ไท่ซือของฮูหยินอู๋เสียงดังตุ้บ
กระบวนท่าฉับไวเกินกว่าฮูหยินอู๋จะหลบหลีก ชายแขนเสื้อถูกมีดเฉือนเป็นรอยขาด
"อ๊ายยย!"
ฮูหยินอู๋แผดเสียงร้องด้วยความตกใจ ผู้คนพากันออกเสียงฮือฮา ไม่มีใครคาดคิดว่าชุนสี่จะลงมือจริง
สีหน้าชุนสี่สงบนิ่ง ก้าวฉับขึ้นหน้า ย่างเท้าเหยียบบนพนักเก้าอี้ไท่ซือด้วยอิริยาบถง่ายดาย แล้วถอนมีดทำครัวออก
ครั้นเก็บมีดแล้ว นางมิได้ถอยห่างในทันที ยังคงอยู่ในท่วงท่าเช่นนั้นกล่าวกับฮูหยินอู๋ว่า "บัดนี้ไท่ฮูหยินจะกล่าวคำเมื่อครู่อีกครั้งได้หรือไม่"
ฮูหยินอู๋ทั้งร่างอ่อนยวบด้วยความหวาดกลัว มิกล้าแข็งขืนอีก เอ่ยอย่างเร่งร้อนว่า "ข้ามิได้กล่าวสิ่งใดเมื่อครู่ เจ้าเป็นหลานสะใภ้ที่หลานชายข้าเลือกสรรมาเองกับมือ ย่อมไม่เลวทราม ต่อจากนี้ข้าจะนับถือเพียงเจ้าเพียงผู้เดียว"
เสียงฮูหยินอู๋สั่นระริก
ในสายตานางยามนี้ ชุนสี่มิใช่สะใภ้น้อยที่ข่มเหงรังแกได้ตามอำเภอใจอีกต่อไป หากแต่เป็นยักษ์มารกินคนที่คว้ามีดทำครัวเชือดคนได้เช่นเชือดไก่ ซากกระดูกแก่ของนางจะทานทนการบีฑาได้อย่างไร