“บัดนี้ได้ทราบว่าเฉาชุนสี่ ภรรยาเอกแห่งบุตรชายคนโตของโหวชิงหย่วน เป็นผู้มีไหวพริบเฉลียวฉลาด จิตใจเมตตากรุณา และคำนึงถึงส่วนรวม บุตรชายคนโตของโหวชิงหย่วน นามว่าเสิ่นชิงยวน นั้นเก่งกาจทั้งบุ๋นและบู๊ เปี่ยมด้วยความกล้าหาญและสติปัญญา ทั้งสองมีจิตใจสอดคล้องต้องกัน อุปนิสัยเข้ากันได้ดี ถึงแม้จะได้ผ่านพิธีบ่าวสาวร่วมห้องหอกันแล้ว แต่ยังมิได้จัดงานสมรสอย่างใหญ่โต เพื่อแสดงถึงพระเมตตาแห่งราชวงศ์ ฮองเฮาทรงมีพระเสาวนีย์ให้ชินเทียนเจียนเลือกวันมงคลขึ้นใหม่ และจัดเตรียมสินเดิมสามสิบหีบแก่เฉาชุนสี่ รับสั่งให้กรมพิธีการเร่งดำเนินการเรื่องการสมรสทั้งปวงโดยเร็ว พ่ะย่ะค่ะ!”
เสียงสูงแหลมกังวานของขันทีประกาศราชโองการดังก้องไปทั่วลาน จนทุกคนต่างตะลึงงันไปตาม ๆ กัน
ชุนสี่เองก็รู้สึกประหลาดใจยิ่งนัก
นางมิได้คาดคิดว่าเสิ่นชิงยวนจะสามารถทูลขอเกียรติยศมาให้แก่นางได้จริง และฮองเฮายังทรงมีพระราชเสาวนีย์ลงมาให้กรมพิธีการช่วยจัดงานสมรสให้พวกตนอีกครั้งด้วย
ฮองเฮาทรงตรัสชมเชยนางด้วยพระองค์เอง ต่อไปในภายภาคหน้าจะยังมีใครกล้าดูแคลนนางอีกเล่า?
ชุนสี่ดีใจอย่างยิ่ง พลางยื่นมือออกรับราชโองการ และสอดเงินตำลึงทองหนึ่งแท่งใส่มือขันทีผู้ประกาศ “อากาศร้อนถึงเพียงนี้ ช่างลำบากท่านนักหนา”
ชุนสี่เอ่ยถ้อยคำด้วยน้ำเสียงจริงใจ ทั้งยังมีน้ำใจให้อย่างงาม ท่านขันทีรับเงินไว้แล้วจึงเผยรอยยิ้มออกมา จากนั้นก็กวาดตามองไปยังผู้คนตระกูลโม่ “ท่านเฉินยังมิได้กลับเรือน เหตุใดในจวนจึงคึกคักถึงเพียงนี้ ถึงกับเชิญผู้คนตระกูลโม่มาได้ด้วยเล่า?”
ผู้คนตระกูลโม่ต่างมีสีหน้ากระอักกระอ่วน ไร้ผู้ใดกล้าเอื้อนเอ่ย
ราชเสาวนีย์ของฮองเฮายังอยู่ในมือเฉาชุนสี่ พวกตนจะพูดอะไรได้ จะพูดว่าพวกตนมาบีบบังคับให้นางหลีกทางให้แก่ผู้อื่นหรือ?
นี่มิใช่การตบพระพักตร์ฮองเฮาหรอกหรือ?