เสิ่นชิงยวนแสดงท่าทีชัดเจนว่าจะไล่นาง ม่ออวิ๋นหว่านแม้จะหน้าหนาเพียงใดก็ไม่อาจรอให้ชุนสี่โยนนางออกไปจริง ๆ ได้ ทำได้เพียงกัดริมฝีปากลุกขึ้นเอง แล้วเดินออกจากห้องโดยมียายจางประคองไป
กระนั้นม่ออวิ๋นหว่านก็มิได้กลับจวนเหลียง กลับหาห้องอีกห้องหนึ่งในสถานีพักแรมพักอยู่
ภายในห้องเงียบสงบลง ชุนสี่เก็บท่าทางโจรร้าย ลุกขึ้นยืนนานแล้ว เห็นเสิ่นชิงยวนยังคงหน้าตึงเย็นชา นางจึงถามอย่างระมัดระวังว่า "วันนี้ผู้ใหญ่ไปตรวจตราทำนบกับทางน้ำกับผู้ใหญ่เหลียงมิใช่หรือ เหตุใดจึงกลับมาเร็วเพียงนี้?"
หลายวันมานี้ผู้ใหญ่ล้วนกลับมาถึงสถานีหลังฟ้ามืด
ชุนสี่ไม่ถามก็แล้วไป พอถามแล้วก็ถูกเสิ่นชิงยวนจ้องเขม็งดุจมีด
เขาเพิ่งถึงทำนบก็ได้รับข่าวว่าเสิ่นชิงอวี่มา เกรงว่านางจะถูกเอาเปรียบ จึงรีบเร่งกลับมาเป็นกองหนุนให้ ผลเป็นเช่นไร?
นางไม่เพียงปล่อยให้ม่ออวิ๋นหว่านเข้ามาในห้อง กระทั่งของของตนเองถูกโยนทิ้งพื้นก็ยังนิ่งเฉย
นางเป็นฮูหยินเฉินเช่นนี้เองหรือ?
เสิ่นชิงยวนดุร้ายเช่นนี้เป็นครั้งแรก ชุนสี่รู้ว่าเรื่องเข้าใจผิดนี้นับว่าร้ายแรง ครุ่นคิดชั่วครู่ก็ก้าวเข้าไปใกล้ ฉวยโอกาสจุมพิตเสิ่นชิงยวนหนึ่งครั้ง
เสิ่นชิงยวนสูงกว่าชุนสี่มากนัก ชุนสี่จึงต้องเขย่งเท้าจึงจะจุมพิตเขาได้ เพียงครั้งเดียวก็ผละออกอย่างรวดเร็ว
เสิ่นชิงยวนคาดไม่ถึงว่านางจะทำเช่นนี้ ทั้งตัวแข็งทื่อ ดวงตาเบิกกว้าง นานครั้งจิตใจจึงว่างเปล่า