ม่ออวิ๋นหว่านเกิดอาการไข้สูงในยามค่ำคืน
นางฝันว่าได้หนีตามชายงิ้วไป หมายจะครองคู่ด้วยรักใคร่ กลับไม่คาดคิดว่าชายงิ้วเพียงหลงในทรัพย์สินของนาง ใช้สินเดิมของนางอย่างสุรุ่ยสุร่าย ก่อนจะขายนางให้แก่เศรษฐีพุงพลุ้ยในสวีโจวเป็นอนุภรรยา
เศรษฐีผู้นั้นทั้งอัปลักษณ์ทั้งแก่ชรา ยามใดถูกเนื้อต้องตัวนางก็คลื่นไส้ยิ่งนัก แต่เพียงนางเผยความขัดเคืองก็จะถูกทุบตี
ทันใดนั้นความฝันแปรเปลี่ยน เสนาบดีที่เคยทุบตีนางกลายเป็นเสิ่นชิงยวน และนางก็กลายเป็นหญิงในอ้อมกอดของเขา
เขาจูบนางด้วยตัณหาอันลึกซึ้ง ราวกับหลงรักนางสุดจิตใจ นางจึงอ่อนละมุนในอ้อมกอดของเขาราวกับละลายเป็นน้ำ
ทว่าพลันถึงสำคัญ ความฝันกลับขาดตอน นางตื่นขึ้น
อ้อมกอดอันกว้างใหญ่และอบอุ่นของเสิ่นชิงยวนเลือนหายไป นางนอนอยู่บนเตียงด้วยไข้สูงและเหงื่อท่วมกาย ใจทั้งใจว่างเปล่า
“ฮูหยิน ท่านตื่นแล้ว เมื่อคืนท่านมีไข้ตลอดและร้องไห้ไม่หยุด ภายหลังยังเอาแต่เรียกชื่อท่านเฉิน ข้าตกใจแทบตาย”
ขณะพูด ยายจางประคองม่ออวิ๋นหว่านให้นั่งพิงหัวเตียง ก่อนยื่นโจ๊กเนื้อให้นาง
ม่ออวิ๋นหว่านอ่อนระโหยโรยแรง ยังมิอาจตัดใจจากความฝันได้
ในฝัน เสิ่นชิงยวนช่างมีอำนาจเหนือใคร แค่คิดถึงก็ทำให้ใจนางสั่นระริก
หากรู้นานแล้วว่าเสิ่นชิงยวนยามมีอารมณ์รักเป็นเช่นนี้ นางจะถูกชายงิ้วหลอกลวงไปได้อย่างไร?
ม่ออวิ๋นหว่านเสียใจยิ่งนัก แต่เมื่อนึกว่าเมื่อวานเสิ่นชิงยวนโอบกอดบุรุษผู้หนึ่งและจูบเขา ใจก็พลันหวิวคลื่นไส้