ยายจางถูกชุนสี่ข่มไว้ ชี้มือไปทางชุนสี่อย่างหวาดๆ แล้วหดกลับอย่างรู้สึกตัว
เสิ่นชิงอวี่หายใจติดขัด โวยวายด้วยความเดือดดาล “มีใครอยู่หรือไม่ มาจับนางให้ข้า!”
คำสั่งดังขึ้น ผู้ติดตามที่เสิ่นชิงอวี่นำมาก็จะกรูเข้ามา ชุนสี่ยื่นขาเกี่ยว ดันม้านั่งยาวขวางประตูสกัดทุกคน แล้วมองเสิ่นชิงอวี่ด้วยสายตาเฉียบคม “คุณชายสาม ที่นี่เป็นสถานีไปรษณีย์ของทางการ ท่านจะก่อความวุ่นวายที่นี่แน่หรือ”
ชุนสี่หมุนกายนั่งลงบนม้านั่งยาว เท้าข้างหนึ่งเหยียบพื้น อีกข้างเหยียบม้านั่ง ไร้ร่องรอยความเป็นสตรีแม้แต่น้อย กลับเหมือนหัวหน้าโจรร้ายผู้สังหารคนไม่กะพริบตา
เสิ่นชิงอวี่รู้สึกท้องปั่นป่วนยิ่งกว่าเก่าในทันใด
เฉาชุนสี่หมดอำนาจก็เรื่องหนึ่ง แต่การก่อความวุ่นวายในสถานีไปรษณีย์ของทางการก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง หากท่านเฉินกลับมา คงไม่ปล่อยเขาไปแน่
ครุ่นคิดอยู่นาน เสิ่นชิงอวี่ก็ได้แต่กลืนความแค้นลงคอ กัดฟันกล่าว “ข้าไม่ก่อความวุ่นวาย เจ้าหลีกทางให้ข้า!”
ชุนสี่ไม่ขยับ เพียงเลิกคิ้วขึ้น
เสิ่นชิงอวี่โกรธจนตวาด “เจ้าเตะข้าซะอย่างนี้ ข้าต้องไปหาหมอนะ!”
หญิงผู้นี้ไร้แววตาหรือไร ดูไม่ออกหรือว่าเขาเจ็บจนแทบตาย?
ชุนสี่ออกแรงอย่างรู้ประมาณ บนตัวเสิ่นชิงอวี่คงมีเพียงรอยฟกช้ำบ้าง เจ็บไปอีกสักสองสามวัน ไม่ถึงขั้นเป็นอะไรมาก แต่ในเมื่อเขาขอพบหมอเอง ชุนสี่ก็ไม่ขวาง ขยับไปสุดปลายม้านั่งอีกด้าน เปิดทางให้ “ตามมาสองคน พาคุณชายสามไปโรงหมอ”