หลังทานอาหารเช้าเสร็จ เหลียงเหวยหมินก็พาพวกเขาไปเยี่ยมโรงทานในเมืองจริงดังว่า
ผ่านเหตุอุทกภัยมากว่าครึ่งปีแล้ว ภายในโรงทานมีผู้อพยพไม่มากนัก และแต่ละคนสวมใส่เสื้อผ้าสะอาด พอเห็นเหลียงเหวยหมินก็คุกเข่าโขกศีรษะขอบคุณไม่หยุด
"พวกเจ้าควรขอบพระทัยฝ่าบาทและราชสำนัก ข้าผู้นี้เพียงรับเบี้ยหวัดช่วยราชสำนักจัดการธุระเท่านั้น"
เหลียงเหวยหมินไม่ถือตนว่ามีบุญคุณ กลับปฏิบัติต่อผู้อพยพเหล่านี้อย่างอ่อนโยนและใกล้ชิด
เสิ่นชิงยวนมองดูเขาเสแสร้ง แต่ไม่เปิดโปง
ในเมืองมีโรงทานรวมสิบสามแห่ง จนยามพลบค่ำพวกเขาจึงมาถึงโรงทานสุดท้ายทางตะวันตกของเมือง
โรงทานนี้ดัดแปลงมาจากศาลเจ้าประจำเมือง มีผู้อพยพมากกว่าเดิมเล็กน้อย เพิ่งถึงหน้าประตูก็ได้กลิ่นเหม็นคลื่นเหียน
เหลียงเหวยหมินขมวดคิ้ว กำลังจะแนะนำเสิ่นชิงยวนว่าอย่าเข้าไป ฝูงชนก็มีผู้หนึ่งพุ่งพรวดออกมา
"คนมาแล้ว เป็นมือสังหาร!"
เหลียงเหวยหมินตกใจร้องตะโกน หลบหนีรวดเร็ว เสิ่นชิงยวนก็ถอยหลังสองก้าว ปกป้องชุนสี่ไว้ข้างหลัง ชิงซูถือดาบก้าวขึ้นหน้า ใช้เท้าเตะคนผู้นั้นปลิวออกไป
คนผู้นั้นถูกเตะกระเด็นล้ม หมอบอยู่กับพื้นสักพักก่อนจะเอ่ยเสียงดังว่า "ท่านเฉิน ข้าคือหว่านเหนียงนะ ท่านจำข้าไม่ได้แล้วหรือ?"
ท่านเฉิน?
ท่านผู้ใหญ่มีหนี้รักค้างคางอกหรือ?
ชุนสี่ทนไม่ไหวโผล่ศีรษะออกมาจากด้านหลังเสิ่นชิงยวนอยากเห็นให้ชัดขึ้น ครู่ต่อมาก็ได้ยินเสียงตะลึงพรึงเพริดของชิงซูว่า "คุณชายภรรยาน้อย เหตุใดจึงเป็นท่าน?"
คุณชายภรรยาน้อย?