กระดูกซี่โครงของม่ออวิ๋นหว่านบาดเจ็บอีกครั้ง หมอทำแผลให้นางใหม่แล้วกำชับเด็ดขาดให้นางนอนพักอยู่กับเตียง
เสิ่นชิงยวนไม่ยินดีเฝ้านาง มีเพียงชุนสี่และชิงซูคอยดูแล
วันรุ่งขึ้น ฮูหยินเหลียงก็มาเยี่ยมที่โรงหมอด้วยตนเอง
เหลียงเหวยหมินแม้ดูกร้านแดดบ้าง แต่ฮูหยินเหลียงนั้นบำรุงรักษาผิวพรรณได้ดียิ่ง ทั้งยังมีเรือนร่างอวบอิ่ม ผิวพรรณผุดผ่องดุจไข่มุก หรูหราสง่างามน่าเกรงขาม
ฮูหยินเหลียงหาได้มีท่าทีเป็นมิตรเช่นเหลียงเหวยหมินไม่ นางเชิดคิ้วสูง ไม่ได้ใส่ใจคนรับใช้อย่างชุนสี่และชิงซูแม้แต่น้อย แต่พอเข้าห้องมาก็ฉุดมือม่ออวิ๋นหว่านพลางเรียกขานว่าน้องสาวไม่หยุดปาก
“น้องสาวแสนดี ตลอดหลายปีนี้เจ้าคงต้องลำบากมามาก ข้าคิดไม่ถึงเลยว่าเจ้าผ่านมาถึงวันนี้ได้อย่างไร”
ม่ออวิ๋นหว่านนอนอยู่บนเตียง ใบหน้าซีดขาว เมื่อเห็นฮูหยินเหลียงสงสารนางเช่นนี้ น้ำตาก็ไหลพรั่งพรูอีกครั้ง “ปีนั้นเฉินหลางได้รับพระบัญชาให้ไปจับกุมผู้ร้ายต่างเมือง ท่านอาเกรงว่าเฉินหลางจะเป็นอันตราย จึงตัดสินใจให้ข้าเข้าพิธีวิวาห์ ข้าอยากทิ้งลูกหลานไว้ให้เฉินหลางนัก จึงเสี่ยงอันตรายออกตามหา แต่ไม่คาดว่าจะพบโจรระหว่างทางพลัดตกหุบเขา”
พูดถึงตรงนี้ ม่ออวิ๋นหว่านก็สะอื้นจนพูดไม่ออก ฮูหยินเหลียงรีบปลอบ “น้องสาวแสนดี ตอนนั้นเสิ่นต้าเหรินเป็นตายไม่รู้ เจ้าไม่เพียงยินยอมแต่งให้เขา แต่ยังกล้าเดินทางพันลี้ตามหาสามี ความกล้าและความรักเช่นนี้ หาได้ยากในโลกหล้า”
คำชมของฮูหยินเหลียงถูกใจม่ออวิ๋นหว่านนัก น้ำเสียงของม่ออวิ๋นหว่านจึงแฝงไว้ด้วยความห้าวหาญในทันใด “การแต่งงานครั้งนี้ แม้ท่านอาจะเป็นผู้ตัดสินใจ แต่ข้าเองก็ปักใจรักเฉินหลางมานานแล้ว หากไม่ใช่เพราะตกเขาบาดเจ็บสาหัสจนสูญเสียความทรงจำ ต่อให้ต้องสู้ตายข้าก็จะหาหนทางกลับไปอยู่ข้างกายเฉินหลาง”