เย่เอ้อร์และฮูหยินเย่ถูกส่งตัวออกจากฮั่นจิงในคืนนั้น ประตูบ้านสกุลเฉาก็ถูกเคาะขึ้นในยามค่ำเช่นกัน
เสียงเคาะประตูดังหนักหน่วงและเร่งร้อน ผู้คนในสกุลเฉาที่เพิ่งเข้านอนต่างตกใจตื่น
“ผู้ใดน่ะ?”
ชุนสี่ออกไปดูสถานการณ์ เสียงทุ้มห้าวคุ้นเคยก็ดังมา “เปิดประตู ข้าเอง”
พี่ใหญ่!
ดวงตาชุนสี่เปล่งประกาย รีบเปิดประตู ร่างสูงใหญ่กำยำดั่งหมีของพี่ชายตนก็เบียดเข้ามาทันที
ชุนสี่ยังไม่ทันได้หยิบตะเกียง อาศัยแสงจันทร์เห็นพี่ชายตนไว้หนวดเครารุงรัง สีหน้าดุดัน ราวกับโจรผู้ร้ายที่ฆ่าคนชิงทรัพย์อย่างไรอย่างนั้น
ชวนให้หวาดกลัวยิ่งนัก
วินาทีถัดมา ทั้งร่างก็ถูกสวมกอด จากนั้นก็เป็นเสียงสะอื้นอัดอั้นของพี่ชาย “อาสี่ ข้าขอโทษ ล้วนเพราะพี่ใหญ่ปกป้องเจ้าไม่ดีพอ พี่ใหญ่ไร้ประโยชน์ พี่ใหญ่ผิดต่อท่านพ่อ”
“……”
พี่ใหญ่ ผ่านมาหลายปี นิสัยขี้แงของเจ้านี่ไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อยเลย
ในห้องโถงจุดตะเกียงขึ้น หวังชื่อและเฉียนชื่อต่างดีใจล้อมหน้าล้อมหลังพูดคุยกับเฉาอู่ ชุนสี่ไปโรงครัวต้มบะหมี่เส้นหมูสับ ยังตอกไข่อีกสองฟอง
เฉาอู่ไม่ได้กินมื้อเย็น ตอนนี้หิวโหยนัก ลงมืออย่างรวดเร็วกวาดบะหมี่หมดเกลี้ยง แม้แต่น้ำซุปก็ดื่มจนหมด
หวังชื่อปาดน้ำตาด้วยความสงสาร “อดอยากถึงเพียงนี้ ที่โรงงานใจดำนั่นคงไม่ยอมให้อิ่มหนำแน่ หากมิเช่นนั้นอย่าไปอีกเลย น้องสาวเจ้าได้ของดีมาจากสกุลเว่ยไม่น้อย ขายได้เงินตั้งมาก”
“จะเป็นอย่างนั้นได้อย่างไร” เฉาอู่วางตะเกียบลงดัง “ผึง” “ของพวกนั้นล้วนเป็นของอาสี่ ข้าเป็นพี่ใหญ่จะคิดถึงของของน้องสาวได้เยี่ยงไร?”