ฝีมือพ่อครัวสกุลเซียวนั้นยอดเยี่ยมยิ่งนัก ชุนสี่ได้ลิ้มรสอย่างอิ่มเอมใจ
หลังงานเลี้ยงวันมงคลยังมีน้ำชาช่วยละลายความเลี่ยนให้อีกด้วย
ฮูหยินสกุลโม่เก็บกดโทสะไว้เต็มอก ไม่รอให้น้ำชายกมาให้นางก็ลุกขึ้นกล่าวลา ชุนสี่จึงขอตัวตามไปด้วย
ท่านยายใหญ่เซียวมิได้รั้งฮูหยินสกุลโม่ไว้ ทว่ากลับยิ้มอย่างอ่อนโยนต่อชุนสี่แล้วว่า “เมื่อครู่ข้าเห็นเจ้ากินได้น่ารับประทานยิ่ง หากภายหน้ามีเวลาว่าง ก็มาที่จวนเป็นเพื่อนกินข้าวกับข้าได้”
สกุลเซียวยิ่งใหญ่ถึงเพียงนี้ ไฉนจะหาคนอยู่เป็นเพื่อนฮูหยินผู้เฒ่ากินข้าวสักคนมิได้เลย
ชุนสี่ค่อนข้างลังเล แม่นมข้างกายท่านยายใหญ่เซียวรีบเอ่ยว่า “ในจวนของเรายังมิเคยเห็นผู้ใดมีความอยากอาหารดีเยี่ยงคุณหนูเลย มีคุณหนูอยู่ด้วย วันนี้ท่านยายใหญ่ยังกินข้าวมากกว่าปรกติถึงครึ่งถ้วย”
น้ำเสียงของแม่นมจริงใจยิ่ง แววตาเปี่ยมด้วยความหวัง ชุนสี่ใคร่ครวญแล้วจึงพยักหน้าตอบว่า “ที่ฮูหยินผู้เฒ่าโปรดปรานนับเป็นวาสนาของข้า ขอเพียงฮูหยินผู้เฒ่ามิรังเกียจว่าข้ารบกวนก็พอ”
ฮูหยินสกุลโม่ได้ฟังคำนี้ก็โกรธจนหน้าเขียวคล้ำ
หลายปีมานี้นางมิเคยละเว้นที่จะให้เสิ่นชิงฉือส่งของมาให้ท่านยายใหญ่เซียว ท่านยายใหญ่เซียวมิเคยเอ่ยชมเสิ่นชิงฉือต่อหน้าผู้คนมากมายเช่นนี้เลย ทว่ากลับมีสีหน้าอ่อนโยนต่อนางผีตะกละที่เพิ่งพบหน้าเพียงครั้งเดียว เช่นนั้นความประจบสอพลอของพวกนางตลอดหลายปีมานี้จะนับเป็นอันใดได้
ฮูหยินสกุลโม่จนเอ่ยคำอำลาตามมารยาทมิออก ดึงเสิ่นชิงฉือก้าวยาวๆ จากไป ส่วนเสิ่นชิงเยว่และเสิ่นชิงอวี่มรรยาทงดงามเมื่อกล่าวลาแก่ทุกผู้แล้วจึงรีบตามมารดาและน้องสาวไป
ฝ่ายเสิ่นชิงยวนมิได้มีทีท่าว่าจะไปทางเดียวกันกับพวกเขา พอออกจากห้องอาหาร ชุนสี่ก็หน้าด้านเอ่ยถาม “ใต้เท้า อีกครู่หนึ่งจะพาข้าไปโรงแลกเงินได้หรือไม่”