ชุนสี่กล่าวอ้างว่าตนเกี่ยวดองกับตระกูลเดิมของพระสนมเสียน แม่สื่อจางจึงไม่กล้าล่วงเกินง่าย ๆ อีกทั้งเกรงว่าโจวฉินจะมาโทษนางภายหลัง จึงต้องไปสกุลโจวอีกครั้ง
หลังจากแม่สื่อจางไปแล้ว ชุนสี่กับเฉาอู่ก็หาเก้าอี้นั่งเอง พลางขอของเหลวรสหวานมาดื่มสองถ้วย
ไม่นาน โจวฉินก็มาถึง
ผู้ที่มากับเขายังรวมถึงบรรดาลุงและพี่น้องสกุลโจวอีกหลายคน
โจวฉินถูกคนสามกลุ่มก่อนหน้านี้ทำให้ขวัญหนีดีฝ่อ ไม่กล้าเรียกสินสอดคืน กลับถึงบ้านแล้วตั้งสติได้ จึงตระหนักว่าตนถูกซ้อมสามครั้งโดยไร้ความผิด อีกทั้งยังสูญเสียสินสอดไปด้วย ยิ่งคิดก็ยิ่งขัดเคือง จึงเขียนบทความปิดประกาศไว้ หวังบีบให้ชุนสี่ยอมคืนสินสอดโดยดี
วันนี้เขาพาลุงและพี่น้องสกุลโจวมาเพื่อเพิ่มความกล้า แต่ครั้นเห็นเฉาอู่กำยำแข็งแรงเข้า ก็ยังอดใจฝ่ออยู่บ้าง
ได้ยินว่าพี่ชายใหญ่สกุลเฉาทำงานอยู่ที่โรงเลื่อยไม้ หมัดเดียวของเขา คงเอาชีวิตคนได้โดยตรงละกระมัง
ด้วยความรู้สึกผิดอยู่ลึก ๆ โจวฉินจึงไม่กล้าเข้าใกล้ชุนสี่นัก ยืนห่างอยู่สี่ห้าก้าว เอ่ยปากว่า "ระหว่างเรากับแม่นางไม่มีเรื่องเข้าใจผิด นั่นล้วนเป็นสิ่งที่เราพบเห็นกับตาเอง เพียงแม่นางยอมคืนสินสอด เรื่องระหว่างเราก็ถือว่าหมดกัน"
"บางครั้งการพบเห็นด้วยตาตนเองหาใช่ความจริงทั้งหมดไม่ ท่านอาจารย์วันนั้นได้พบกับคุณชายเย่ ซึ่งมีเรื่องบาดหมางกับคุณชายใหญ่เว่ย เขาจึงจงใจพาข้าจากไป ต้องการให้ข้าช่วยทำลายงานสมรสของคุณชายใหญ่เว่ย เรื่องนี้ทั้งสองสกุลเว่ยและเซียวทราบดี ท่านยายใหญ่เซียวหรือก็คือมารดาของพระสนมเสียน ยังทรงประทานเงินตำลึงทองแก่ข้าอีกหลายตำลึง"