ยามบ่าย รถม้าเคลื่อนเข้าสู่เมืองภายใต้การอารักขาขององครักษ์
ชุนสี่กล่าวเสียงเบา "จวนโหวกำลังวุ่นวาย ข้าลงรถตรงนี้กลับเรือนเองก็ได้ ท่านไม่ต้องเป็นห่วงข้า"
ตัวนางยังไม่ตาย มารดาเลี้ยงก็รีบร้อนจัดการงานศพ ชุนสี่จินตนาการได้ว่าหลังจากเสิ่นชิงยวนกลับถึงจวน จะเกิดความโกลาหลเพียงใด
"ข้าไม่กลับจวนโหว"
ชุนสี่ชะงัก จ้องมองเสิ่นชิงยวนด้วยความประหลาดใจ
เข้าเมืองมาแล้ว ท่านเฉินไม่กลับจวนโหวจะไปที่ใดเล่า
เสิ่นชิงยวนไม่ปล่อยให้นางค้างคา กล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "องครักษ์เหล่านี้ล้วนเป็นคนของสกุลเซียว"
ความโดยนัยคือ เขาจะไปพักรักษาตัวที่จวนสกุลเซียว
ชุนสี่แนบสนิทกับเบาะรถม้าทันใด
นางปรารถนาจะเป็นสาวใช้คอยกินข้าวของท่านยายใหญ่เซียว เช่นนั้นต้องสร้างสัมพันธ์อันดีกับท่านเสียก่อน บัดนี้ในฐานะผู้มีพระคุณช่วยชีวิตเสิ่นชิงยวน หากได้พำนักในจวนสกุลเซียว นับเป็นโอกาสดียิ่ง
บางทีนางอาจอาศัยอำนาจท่านยายใหญ่เซียว ตอบโต้เว่ยหลิงเจ๋อสักครั้ง
หลังจากวิเคราะห์ผลได้ผลเสียอย่างรวดเร็ว ชุนสี่ก็ส่งยิ้มประจบประแจงแก่เสิ่นชิงยวน "ข้าเป็นพยานบุคคลในคืนนั้น อยู่ใกล้ตัวท่านคอยรอรับคำเรียกตัวจะดีกว่า"
รถม้ามาถึงจวนสกุลเซียวในไม่ช้า
พ่อบ้านรออยู่เนิ่นนานแล้ว เห็นเสิ่นชิงยวนก้าวออกจากรถม้า ก็รีบเข้ามาประคอง เสิ่นชิงยวนไม่รีบลงจากรถ กลับดึงแขนออกจากมือชิงซู เรียกเสียงเรียบ "ชุนสี่"
"เอ้อ หม่อมฉันอยู่เจ้าค่ะ"
ชุนสี่รับคำทันที กระวีกระวาดเบียดเข้าใกล้เสิ่นชิงยวน จับแขนเขาพาดบ่าตนเอง
ท่านเฉินต้องการให้ทุกคนรู้ว่านางมีบุญคุณช่วยชีวิตเขา ยามนี้จะเขินอายมิได้