"เจ้าชอบชิงซูหรือ"
เฉินชิงยวนรู้สึกสงสัย
ชุนสี่พบหน้าชิงซูเพียงไม่กี่ครั้งยามนำของไปมอบให้เฉินชิงยวน จะว่าเป็นความชอบก็หาไม่
เพียงนางกับชิงซูมีฐานะเท่าเทียมกัน และในฐานะองครักษ์คนสนิทของเฉินชิงยวน อุปนิสัยใจคอก็ดี อีกทั้งเฉินชิงยวนยังเกี่ยวดองเป็นญาติกับสกุลเซียว หากพวกเขาแต่งงานกัน แล้วเว่ยหลิงเจ๋อยังไม่ยอมปล่อยมือ เมื่อเห็นแก่หน้าเฉินชิงยวนเขาก็ไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่าม
"สถานการณ์ที่ข้าเผชิญอยู่ตอนนี้คับขันไม่น้อย หากพี่ชายชิงซูยังไม่มีคู่หมาย และเต็มใจพิจารณาข้า ข้ากับเขาก็ค่อย ๆ เพาะบ่มความรู้สึกกันได้"
ชุนสี่ตอบตามตรง
เฉินชิงยวนสีหน้าผ่อนคลายลง จ้องมองชุนสี่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า "ด้วยสถานการณ์ของข้าในตอนนี้ เกรงว่าเขาคงยังไม่คิดเรื่องแต่งงานในเวลาใกล้ ๆ นี้"
"ท่านบาดเจ็บถึงเพียงนี้ พี่ชายชิงซูย่อมไม่มีจิตใจคิดเรื่องรักใคร่อยู่แล้ว รอจนท่านกลับไป ร่างกายฟื้นตัวดีขึ้น จึงค่อย..."
"บาดแผลบนร่างข้าไม่นับเป็นสิ่งใด" เฉินชิงยวนขัดจังหวะนาง พลางเน้นน้ำเสียง "บัดนี้ข้าเป็นพ่อม่าย ชะตาแข็งฆาตเมียถึงสองคน และใต้เข่ายังไร้ทายาท"
"..."
เมื่อนายท่านชะตาแข็งฆาตเมียไร้บุตร แต่ข้ารับใช้กลับรักใคร่กลมเกลียว มีบุตรหลานห้อมล้อม นับว่าไม่เหมาะควรอย่างยิ่ง
ชุนสี่เพิ่งนึกได้ทีหลังว่าตนบุ่มบ่ามเพียงไร แต่นางก็ไม่รู้จักคุณหนูขุนนางผู้ใด จะไปเป็นแม่สื่อให้นายท่านเฉินได้อย่างไร
พี่ชายชิงซูนั้นรอได้ แต่เหล่านางรอไม่ได้