เรือนสนกระเรียนของท่านยายใหญ่เซียวตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของจวนสกุลเซียว ลานกว้างใหญ่ ภายในปลูกไม้ดอกไม้น้อยใหญ่ สภาพแวดล้อมเงียบสงบร่มรื่นยิ่ง
เพราะเสิ่นชิงยวนประสบเรื่องร้าย ท่านยายใหญ่เซียวหลายวันนี้ล้วนนอนไม่หลับ พอเข้าห้อง ชุนสี่ก็ได้กลิ่นเครื่องหอมสงบประสาทคละคลุ้ง
คารวะขอบคุณอย่างนบนอบแล้ว ชุนสี่รวบรวมความกล้าถามว่า “ฮูหยินผู้เฒ่ารู้สึกปวดศีรษะอยู่หรือไม่”
ก่อนหน้านี้เว่ยหลิงเจ๋อธาตุไฟในตับเฟื่องฟู ยามวิกาลพลิกกายไปมาก็มิอาจหลับใหล ทั้งยังมีอาการปวดศีรษะ ชุนสี่จึงได้เรียนวิชากดนวดจากหมอหลวงมาบ้าง
ท่านยายใหญ่เซียวให้คนไปนำปิ่นปักผมและเครื่องประดับจากคลังสมบัติมามอบให้ไม่น้อย ชุนสี่เพียงสวมปิ่นหยกขาวหนึ่งเล่มกับตุ้มหูหยกมรกตหนึ่งคู่ เปลี่ยนเป็นชุดกระโปรงสีสดใส ดูงดงามกว่าแต่ก่อนมาก ทว่ายังคงเรียบง่ายสมถะ
ท่านยายใหญ่เซียวนึกถึงตอนเข้าวังใน เสิ่นชิงยวนเกือบทั้งร่างกดทับนางอยู่ รูปร่างของสองคนต่างกันมากโข ทำให้นางดูราวกับตัวเล็กเพียงน้อยนิด
เขาไม่เคยใกล้ชิดผู้ใดเช่นนี้มาก่อน
ท่านยายใหญ่เซียวมิได้ปฏิเสธ ชุนสี่จึงเดินไปด้านหลังช่วยกดนวดให้นาง
ชุนสี่รู้ตำแหน่งจุดลมปราณในร่างกาย ทั้งแรงก็พอเหมาะ นวดได้ไม่นาน คิ้วที่ขมวดของท่านยายใหญ่เซียวก็คลายออก
สบายยิ่งนัก
นวดเสร็จแล้ว ท่านยายใหญ่เซียวสอบถามถึงเหตุการณ์ที่เสิ่นชิงยวนบาดเจ็บ
ชุนสี่ปิดบังเรื่องที่ทั้งคู่โอบกอดกันในตรอกเพื่อแสดงละคร คงบอกเพียงว่านางพบเสิ่นชิงยวนโดยบังเอิญ จึงช่วยอำพรางพาเขาไปยังโรงเตี๊ยม และทำตามคำสั่งของเขาสร้างลวงตาว่าเขาประสบเรื่องร้าย
แม้ได้พบเสิ่นชิงยวนแล้ว แต่เมื่อฟังถึงสถานการณ์ครั้งนั้น ท่านยายใหญ่เซียวยังรู้สึกใจสั่น