ฮูหยินน้อยของพ่อม่าย

ตอนที่ 86 มิใช่เพียงชอบสัมผัส ยังอาจหาญถึงเพียงนี้

7 นาที· 1.6K คำ

เสิ่นชิงยวนเอ่ยว่าเพียงกล่าวธุระไม่กี่คำ ทว่าเขากลับจูงมือนางชุนสี่ย่างกรายออกไปด้านนอก ไม่มีท่าทีจะหยุดพักแม้แต่น้อย

ใกล้ถึงประตูใหญ่ พอดีพบกับยายจางผู้ดูแลนางม่ออวิ๋นหว่าน

ยายจางในมือถืออาภรณ์ใหม่หลายชุดที่ร้านตัดเย็บเสื้อผ้าพึ่งส่งมาให้แก่นางม่ออวิ๋นหว่าน เมื่อพบเสิ่นชิงยวนก็รีบเอ่ยถามอย่างยินดีว่า “ท่านเฉิน ท่านมาหว่านเหนียงหรือไม่ วันนี้เหนียงจื่อร่ำไห้เสียนานนัก หวังเพียงให้ท่านมาหา”

แม้พึ่งถูกส่งมาปรนนิบัตินางม่ออวิ๋นหว่านเพียงชั่ววัน ยายจางกลับยึดเอานางเป็นนายผู้มีอำนาจเหนือตนแล้ว

“นางรักษาตัวอยู่ ณ จวนนี้ ข้าวางใจยิ่ง มีธุระอื่นต้องจัดการอีก หาเวลาไปพบนางไม่”

น้ำเสียงเสิ่นชิงยวนเรียบเย็น เอ่ยจบก็จูงมือนางชุนสี่ผละจากไป

ยายจางรีบนำความไปแจ้งแก่นางม่ออวิ๋นหว่าน

ได้ยินว่าเสิ่นชิงยวนมาถึงจวนสกุลเหลียงแต่ไม่ยอมมาแลนางสักแวบตา นางม่ออวิ๋นหว่านพลันตาแดงก่ำ

ยายจางเร่งปลอบนาง “หลายปีมานี้ฮูหยินมิได้อยู่เคียงข้างท่าน ท่านเฉินเหินห่างฮูหยินไปบ้างก็เป็นเรื่องปกติ เพียงฮูหยินเร่งดูแลกายให้หายดี เข้าใกล้ชิดสนิทท่านเฉินมากขึ้น ใจของท่านย่อมคืนมาอยู่กับฮูหยินเอง นี่ยามเห็นฮูหยินหยาดน้ำตาร่วง ไอ้เฒ่าอย่างข้าก็ยังอดมิได้ที่จะปวดใจ”

ม่ออวิ๋นหว่านหาไม่รู้หลักการนี้

นางหาได้งามล่มเมือง ทว่ามีดีตรงความบอบบางอ่อนหวานยั่วยวน ยามร่ำไห้ช่างอ่อนแอน่าเวทนายิ่ง หลายปีมานี้ยังไม่มีบุรุษใดต้านทานน้ำตาของนางได้

ทว่าเสิ่นชิงยวนไม่มาเหลียวแลนาง ความสามารถทั้งตัวนี้จะอวดโฉมให้ผู้ใดชม

ม่ออวิ๋นหว่านเม้มริมฝีปาก คว้ามือยายจางเอ่ย “เสิ่นหลางคงจะหวาดระแวงที่ข้าหายหน้าไปหลายปี กายหาใช่ผ้าขาวสะอาด ข้ารบกวนท่านส่งคนไปบอกเสิ่นหลางที่จุดพักรถม้าหน่อย พรุ่งนี้ ข้าพร้อมให้ตรวจกาย”

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป