เสิ่นชิงยวนเอ่ยว่าเพียงกล่าวธุระไม่กี่คำ ทว่าเขากลับจูงมือนางชุนสี่ย่างกรายออกไปด้านนอก ไม่มีท่าทีจะหยุดพักแม้แต่น้อย
ใกล้ถึงประตูใหญ่ พอดีพบกับยายจางผู้ดูแลนางม่ออวิ๋นหว่าน
ยายจางในมือถืออาภรณ์ใหม่หลายชุดที่ร้านตัดเย็บเสื้อผ้าพึ่งส่งมาให้แก่นางม่ออวิ๋นหว่าน เมื่อพบเสิ่นชิงยวนก็รีบเอ่ยถามอย่างยินดีว่า “ท่านเฉิน ท่านมาหว่านเหนียงหรือไม่ วันนี้เหนียงจื่อร่ำไห้เสียนานนัก หวังเพียงให้ท่านมาหา”
แม้พึ่งถูกส่งมาปรนนิบัตินางม่ออวิ๋นหว่านเพียงชั่ววัน ยายจางกลับยึดเอานางเป็นนายผู้มีอำนาจเหนือตนแล้ว
“นางรักษาตัวอยู่ ณ จวนนี้ ข้าวางใจยิ่ง มีธุระอื่นต้องจัดการอีก หาเวลาไปพบนางไม่”
น้ำเสียงเสิ่นชิงยวนเรียบเย็น เอ่ยจบก็จูงมือนางชุนสี่ผละจากไป
ยายจางรีบนำความไปแจ้งแก่นางม่ออวิ๋นหว่าน
ได้ยินว่าเสิ่นชิงยวนมาถึงจวนสกุลเหลียงแต่ไม่ยอมมาแลนางสักแวบตา นางม่ออวิ๋นหว่านพลันตาแดงก่ำ
ยายจางเร่งปลอบนาง “หลายปีมานี้ฮูหยินมิได้อยู่เคียงข้างท่าน ท่านเฉินเหินห่างฮูหยินไปบ้างก็เป็นเรื่องปกติ เพียงฮูหยินเร่งดูแลกายให้หายดี เข้าใกล้ชิดสนิทท่านเฉินมากขึ้น ใจของท่านย่อมคืนมาอยู่กับฮูหยินเอง นี่ยามเห็นฮูหยินหยาดน้ำตาร่วง ไอ้เฒ่าอย่างข้าก็ยังอดมิได้ที่จะปวดใจ”
ม่ออวิ๋นหว่านหาไม่รู้หลักการนี้
นางหาได้งามล่มเมือง ทว่ามีดีตรงความบอบบางอ่อนหวานยั่วยวน ยามร่ำไห้ช่างอ่อนแอน่าเวทนายิ่ง หลายปีมานี้ยังไม่มีบุรุษใดต้านทานน้ำตาของนางได้
ทว่าเสิ่นชิงยวนไม่มาเหลียวแลนาง ความสามารถทั้งตัวนี้จะอวดโฉมให้ผู้ใดชม
ม่ออวิ๋นหว่านเม้มริมฝีปาก คว้ามือยายจางเอ่ย “เสิ่นหลางคงจะหวาดระแวงที่ข้าหายหน้าไปหลายปี กายหาใช่ผ้าขาวสะอาด ข้ารบกวนท่านส่งคนไปบอกเสิ่นหลางที่จุดพักรถม้าหน่อย พรุ่งนี้ ข้าพร้อมให้ตรวจกาย”