เดิมทีหวังชื่อนั้นอ่านหนังสือไม่ออก
ในปีที่ชุนสี่อายุสี่ขวบ บิดาเริ่มจับมือนางสอนเขียนอักษร อีกทั้งยังทิ้งการบ้านไว้ให้ ในยามที่เขาไปคุ้มกันสินค้าไกลหลายเดือนจนไม่ได้อยู่บ้าน มีเพียงหวังชื่อที่อยู่เป็นเพื่อนชุนสี่
หวังชื่อเห็นว่าสตรีเรียนหนังสือก็ไม่มีประโยชน์ แต่กลับไม่กล้าขัดคำสั่งสามี ทั้งยังหวังว่าความเฉลียวฉลาดของบุตรสาวจะทำให้สามียามกลับมาบ้านยินดีขึ้นได้บ้าง นางจึงไปหาผู้รู้มาสอนตน แล้วค่อยนำมาสอนให้ชุนสี่อีกทอด
หยิบพู่กัน หมึก กระดาษ และแท่นฝนหมึกมา หวังชื่อก็เขียนหนังสือสัญญาเสร็จอย่างรวดเร็ว แล้วกัดนิ้วตนเองเพื่อกดรอยนิ้วมือโลหิต
ชุนสี่หวนนึกถึงภาพในวัยเยาว์ที่ถูกหวังชื่อสอนเขียนอักษร ครั้นมองรอยนิ้วมือสีแดงโลหิตนั่น หัวใจดวงหนึ่งก็ยังควบคุมไม่ได้ เกิดความเจ็บรวดร้าวขึ้นมา
รอให้หวังชื่อเขียนเสร็จ ชุนสี่ก็คว้าพู่กันขึ้นมาเขียนของตนทันที
นางไม่เอาสินเดิม หลังจากออกเรือนไปแล้ว ก็จะไม่ขอแม้แต่ทองแดงสักเหรียญจากครอบครัวฝ่ายหญิง
กดรอยนิ้วมือ ทั้งสองแลกเปลี่ยนหนังสือสัญญากัน ในใจของหวังชื่อเองก็รู้สึกหวาดหวั่น แต่วาจากลับยังแข็งกร้าวว่า “พรุ่งนี้ข้าจะไปหาพ่อสื่อ แม่สื่อ เมื่อเจ้ามีความสามารถถึงเพียงนี้ ก็ไม่ต้องกินข้าวในบ้านอีกสักเมล็ด และอย่าลืมจ่ายค่าที่พักด้วย”
เด็กสาวที่ยังมิได้ออกเรือน เมื่อในบ้านของบิดามารดาไม่มีที่ให้อยู่อีกแล้ว จะไปที่ใดได้?
เฉียนชื่อแอบดึงแขนเสื้อของชุนสี่อย่างระมัดระวัง “น้องสาวดี มารดาล้วนพูดด้วยความโกรธ เจ้าอย่าถือสาเลย หากเจ้ายอมอ่อนข้อให้มารดาก็จะไม่มีเรื่องอันใด”
ส่วนเฉาเหวินก็โอบขาชุนสี่พลางออดอ้อน “พี่หญิง ท่านเพิ่งกลับถึงบ้าน ข้ายังอาลัยนักไม่อยากให้ท่านออกเรือนเร็วถึงเพียงนี้ อยู่บ้านเป็นเพื่อนข้านานๆ หน่อยได้หรือไม่?”