ฮูหยินสกุลโม่บุกเข้ามาในเรือนเวิ่นซินของเสิ่นชิงยวนอย่างแรงกดดันดุดัน แต่ไม่นานก็ต้องพ่ายแพ้กลับไป
ชิงซูส่งชุนสี่เสร็จแล้วกลับมา การต่อสู้ก็จบลงแล้ว
ในเรือนเวิ่นซิน เสิ่นชิงยวนกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่หน้าโต๊ะ
ในห้องจุดธูปหอม ข้างมือวางชาไว้ ดูผ่อนคลายสบายใจยิ่งนัก
ไม่มีใครคาดคิดว่าไม่นานมานี้ที่นี่ยังตึงเครียดราวดาบชักธนูขึงสาย วุ่นวายจนแก้ไม่ตก
ชิงซูรู้สึกสงสัยอยู่บ้าง
ก่อนหน้านี้ท่านผู้ใหญ่บอกว่าฮูหยินมักจะยกก้อนหินทุบเท้าตัวเองเสมอ ดังนั้นต่อให้ฮูหยินทำอะไร ก็ขี้เกียจถือสา เหตุใดวันนี้ถึงได้ถือสาขึ้นมาล่ะ
กำลังคิดอยู่ เสิ่นชิงยวนก็เอ่ยปาก “ส่งคนถึงที่แล้วหรือ”
ชิงซูรีบรวบรวมความคิด “ถึงที่แล้วขอรับ คุณหนูชุนสี่ยังหยิบมันหวานตากแห้งให้ผู้น้อยมาหนึ่งกำมือ”
ท่าทางพลิกหนังสือของเสิ่นชิงยวนหยุดชะงัก เงยหน้ามองชิงซู “อร่อยหรือไม่”
“อร่อยดีขอรับ หวานมาก แถมยังเหนียวนุ่มเคี้ยวสนุก ระหว่างทางกลับผู้น้อยก็กินหมดแล้ว”
“อืม”
เสิ่นชิงยวนถอนสายตากลับ ไม่ได้กล่าวอะไรอีก
ชิงซูรู้สึกงุนงงอย่างบอกไม่ถูก
ปกติท่านผู้ใหญ่มิใช่ผู้ที่เห็นแก่รสชาติอาหารไม่ใช่หรือ ไฉนจู่ ๆ ถึงถามเรื่องนี้
——
ข่าวที่ขุนนางที่ว่าการจิงจ้าวถูกปาไข่เน่าบนถนนกระจายออกไปอย่างรวดเร็ว หวังชื่อกำลังนั่งฟังเรื่องซุบซิบที่บ้านป้าหลี่ข้าง ๆ แม้แต่ชุนสี่กลับค่ำก็ไม่มีเวลามาดุด่า
ตอนอาหารเย็น หวังชื่อจงใจพูดกระทบชุนสี่ “แม่ที่ไหนจะไม่รักลูกสาว หากลูกสาวข้าถูกคนทำร้ายตายอย่างไม่เป็นธรรมเช่นนี้ อย่าว่าแต่ปาไข่เน่าใส่ขุนนางชั่วเลย ต่อให้ต้องสละชีวิตนี้ ข้าก็จะแก้แค้นให้ลูกสาว”