กลัวว่าจะพบเว่ยหลิงเจ๋อที่ที่ว่าการจิงจ้าว ชุนสี่จึงตรงไปยังจวนโหวชิงหย่วน
นางตั้งใจจะรออยู่ในตรอกข้างจวน ใครจะรู้ว่าโชคดีนัก ห่างจากจวนอีกสองถนนก็พบชิงซูเข้าแล้ว
นอกจากของที่ให้เสิ่นชิงยวนแล้ว ชุนสี่ยังใช้ถ้วยเล็กตักให้ชิงซูส่วนหนึ่งด้วย ชิงซูชิมแล้วชมไม่หยุดปาก รับกล่องอาหารไปอย่างไม่ลังเล
ภายในเรือนเวิ่นซิน เสิ่นชิงยวนกำลังอ่านตำราอีกเช่นเคย
ชิงซูเพิ่งเข้าประตูก็กล่าวอย่างเบิกบานว่า "คุณหนูชุนสี่ส่งเนื้อกระต่ายมาให้ท่านเจ้าสำนัก อร่อยยิ่งนัก ท่านรีบชิมเถิดขอรับ"
ชิงซูพูดพลางเปิดกล่องอาหาร ยกเนื้อกระต่ายจานใหญ่ออกมา
เนื้อกระต่ายแม้จะเย็นแล้ว แต่ก็ชุ่มไปด้วยน้ำมันพริก คลุกงาจนทั่ว ดูชวนรับประทานยิ่ง พอเปิดออก กลิ่นหอมเผ็ดชะอุ่มก็ตลบอบอวลเข้าจมูกทันที เรียกน้ำลายจนต้องกลืน
เสิ่นชิงยวนมิได้รีบชิม หากแต่เงยหน้ามองชิงซู "เจ้ามิได้บอกนางหรือว่าวันนี้ข้าพักราชการอยู่ที่จวน"
ชิงซูพยักหน้าตอบ "ท่านเจ้าสำนักยามหยุดพักมิใช่ไม่โปรดให้ผู้ใดรบกวนหรอกหรือขอรับ ข้าน้อยช่วยนำของเข้ามาก็พอแล้วขอรับ"
ก่อนหน้านี้ก็มีราษฎรนำสิ่งของมาแสดงความขอบคุณท่านเจ้าสำนัก ท่านก็ให้เขาออกหน้าไปจัดการมิใช่หรือ
ชิงซูรู้สึกว่าตนทำถูกต้องยิ่งแล้ว เสิ่นชิงยวนก็เอ่ยชมเช่นกัน "อืม เจ้าทำได้ดีมาก"
ระหว่างสนทนา มือก็หยิบถ้วยเนื้อกระต่ายใบเล็กในกล่องอาหารออกมาเสียแล้ว
ชิงซูรีบกล่าว "ท่านเจ้าสำนัก ถ้วยเล็กนี้คุณหนูชุนสี่ให้ข้าน้อยขอรับ"
เขาเพิ่งได้ชิมเพียงชิ้นเล็ก ๆ ก็ร้อนรนนำมาให้ท่านเจ้าสำนัก ยังคิดจะไปหาเมล็ดถั่วลิสงที่ครัวกับเหล้าอีกเล็กน้อยไว้ค่อย ๆ ลิ้มรสอยู่เลย
มือของเสิ่นชิงยวนมิได้หยุด หยิบไม้เสียบที่ชุนสี่เตรียมไว้จิ้มเนื้อกระต่ายเข้าปาก แล้วเอ่ยอย่างถือตัว "แล้วอย่างไร ในเมื่อเป็นของให้เจ้า ข้าจะกินมิได้หรือ"