“ท่านแม่ลงโทษคนในจวนไปแล้วมิใช่หรือ เหตุใดพี่ใหญ่จึงคิดจะแยกเรือนกะทันหันเล่า?”
เสิ่นชิงอวี่เรียกสติกลับมาจากความตกตะลึง ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่เห็นด้วย
เขารู้ตั้งแต่เล็กว่าเสิ่นชิงยวนมิใช่พี่ใหญ่ร่วมสายเลือด และรู้ว่ามารดาคอยหาทางให้พี่รองสืบทอดยศของบิดามาตลอด ทว่าสินเดิมที่ฮูหยินสกุลเซียวทิ้งไว้มีเพียงพี่ใหญ่เท่านั้นที่มีอำนาจจัดการ หากแยกเรือนกัน ทรัพย์สมบัติเหล่านั้นก็จะไม่เหลือส่วนเกี่ยวข้องกับจวนโหวแม้แต่น้อย
ภายภาคหน้าเขาและพี่รองสอบได้ตำแหน่งขุนนาง ที่ที่ต้องใช้เงินดูแลจัดการนั้นมีมากมายนัก
ฮูหยินสกุลโม่ก็ตื่นตระหนกยิ่ง
ก่อนหน้านี้ตอนที่เสิ่นชิงยวนมาทวงถามสินเดิมของหยุนชื่อจากนาง เคยเอ่ยถึงการแยกเรือนมาแล้ว นางคิดว่าเมื่อยกของให้เสิ่นชิงยวนไปแล้ว เขาคงล้มเลิกความคิดนั้น ใครจะคาดว่าวันนี้เพราะชุนสี่ เสิ่นชิงยวนจึงได้เอ่ยถึงอีกครั้ง
สองคนก่อนหน้านี้เข้าประตูมาแล้วก็มิเห็นเขาปกป้องถึงเพียงนี้ หรือว่าเพราะชุนสี่มีบุญคุณช่วยชีวิตเขาไว้?
แต่บุญคุณนี่มิได้ตอบแทนด้วยการแต่งงานแล้วรึ? มิควรที่เขาจะเกลียดชังหญิงที่ถือเอาบุญคุณมาเป็นข้อต่อรองนางนี้ดอกหรือ?
ฮูหยินสกุลโม่คิดไม่ตก ถึงกระนั้นเพื่อปลอบประโลมเสิ่นชิงยวน นางจึงทำหน้าเคร่งเครียดเอ่ยสั่ง “อวี่เอ๋อ ไปขอขมาพี่สะใภ้ใหญ่เสีย!”
พี่สะใภ้ใหญ่อันใดกัน คนทั้งฮั่นจิงรู้กันหมดว่านางเมื่อก่อนเป็นบ่าวของสกุลเว่ย
เสิ่นชิงอวี่คอแข็งไม่ยอมปริปาก
ฮูหยินสกุลโม่กำลังจะเอ่ยเกลี้ยกล่อม เสิ่นชิงเยว่ที่ยืนอยู่อย่างเงียบๆ ข้างๆ พลันยกมือตบฉาดเข้าที่หน้าเสิ่นชิงอวี่ “ท่านแม่ให้เจ้าสามขอขมา เจ้าสามนี่แม้แต่คำท่านแม่ก็ไม่ฟังแล้วหรือไร?”
รูปโฉมของเสิ่นชิงเยว่รับเอาข้อดีมาจากฮูหยินสกุลโม่ ดวงตาราวกับดอกท้อคู่นั้นอ่อนโยนและคลี่ยิ้มเสมอ ให้ความรู้สึกอบอุ่นราวกับหยกงาม