ยามพลบค่ำ ของที่ชุนสี่สั่งไว้ อิฐ กระเบื้อง ดินทราย ล้วนถูกส่งมาแล้ว
เสิ่นชิงยวนมองนางง่วนอยู่กับการตรวจนับจำนวน อดถามมิได้ว่า “เจ้ามิคิดจะก่อด้วยตนเองกระนั้นหรือ?”
ชุนสี่ไม่รีรอ “มิใช่เพียงข้า ยังมีแม่นมเจี่ยช่วยด้วยเพคะ”
เพียงแค่จัดการห้องเก็บของ แม่นมเจี่ยก็เหนื่อยจนนอนซมบนเตียงไปทั้งวัน หากต้องซ่อมโรงครัวขึ้นมา แม่นมเจี่ยจะยังมีชีวิตรอดหรือ?
เสิ่นชิงยวนรู้สึกขำอยู่บ้าง แต่ที่มากกว่านั้นคือความสงสัย “เจ้าไปเรียนงานช่างปูนช่างก่ออิฐมาตั้งแต่เมื่อใด?”
นี่มิใช่งานที่สตรีควรทำเลย
ชุนสี่หรี่ตายิ้ม “บ้านเรือนแถวบ้านข้า สร้างโดยท่านลุงหลี่เพื่อนบ้านเสียมาก พ่อข้าไม่อยู่บ้าน ข้าไม่มีธุระอันใด ก็มักเดินตามหลังท่านลุงหลี่ไปทั่ว มิได้ช่วยขนอิฐส่งกระเบื้องให้น้อยครั้ง ยิ่งเห็นมากเข้าก็เรียนรู้มาได้เองตามธรรมชาติ ซ่อมเรือนหลังใหญ่คงไม่ได้ แต่ก่อโรงครัวเล็กๆ ยังไม่เป็นปัญหา”
ท่วงท่าอันเปี่ยมด้วยกำลังวังชาของชุนสี่ทำให้ในใจเสิ่นชิงยวนเกิดความรู้สึกประหลาดขึ้น
สกุลเซียวเก็บกดตรอมตรม มิได้ใกล้ชิดเขา ก่อนสิ้นลมจึงยอมบอกความจริงทั้งหมดแก่เขา
โหวชิงหย่วนมิใช่บิดาผู้ให้กำเนิดเขา ฮูหยินสกุลโม่ยิ่งเห็นเขาเป็นเสมือนเสี้ยนในดวงตา หนามในเนื้อ เขามิได้เป็นคนของจวนโหว ทว่าก็กลับไปสกุลเซียวไม่ได้ ตลอดหลายปีมานี้ เขารู้สึกว่าตนเป็นเพียงแหนไร้รากมาโดยตลอด
ฉะนั้น ไม่ว่าฮูหยินสกุลโม่จะยักยอกสินเดิมของสกุลเซียว หรือคอยกลั่นแกล้งให้เขาแบกรับชื่อเสียงว่าเป็นชายชะตาแข็งฆาตเมีย เขาก็ไม่เคยเคียดแค้นหรือโกรธกริ้ว