ฮูหยินเซียวมาพร้อมการเตรียมพร้อม
ทันทีที่จับมือชุนสี่ นางก็สวมกำไลหยกสีเขียวใสวาววับลงบนข้อมือของชุนสี่ จากนั้นก็ให้คนหามหีบใบใหญ่สองใบที่อัดแน่นเต็มที่เข้ามา
หีบหนึ่งคือของขอขมา ส่วนอีกหีบคือของขวัญแต่งงานที่เซียวฮูหยินในฐานะ “พี่สะใภ้” มอบให้แก่ภรรยาใหม่ของน้องเขย
ของทั้งสองหีบล้วนนำมาจากสินเดิมของฮูหยินเซียว ล้วนแต่เป็นของดีทั้งสิ้น ดีกว่าที่ฮูหยินสกุลโม่ลักลอบเอาสินเดิมของสกุลเซียวไปจัดหาเครื่องแต่งตัวให้ตนเองตลอดหลายปีมานี้มากนัก
ฮูหยินสกุลโม่เห็นแล้วตาแดง
หลายปีมานี้นางประจบประแจงฮูหยินเซียวอย่างมาก ทว่าฮูหยินเซียวไม่เคยมอบสิ่งใดให้แก่นางและเสิ่นชิงฉือเลย แม้แต่ชิ้นเดียวก็หาไม่!
ชุนสี่ก็คาดไม่ถึงว่าฮูหยินเซียวจะใจกว้างถึงเพียงนี้ นางถือโอกาสช่วงชุลมุนแอบหยิกเซียวชิงเยว่ไปหลายครั้งจนรู้สึกกระอักกระอ่วนใจ “ฮูหยิน ข้าวของเหล่านี้ล้ำค่าเกินไป ข้าไม่สมควรรับ”
“ของที่ให้เจ้าล้วนเป็นสิ่งที่เจ้าสมควรได้รับ รับไว้เถิด”
ฮูหยินเซียวลูบมือชุนสี่ เห็นหลังมือนางมีรอยแผลเลือด จึงสั่งการให้คนกลับไปที่จวนนำยาหยกหรงสูตรลบรอยแผลเป็นมาให้ จากนั้นจึงมองไปยังป้าแก่ที่อยู่เบื้องหลังเซียวชิงเยว่ด้วยสายตาเย็นชา “ผู้ใดเป็นคนลงมือทำร้ายคุณชายภรรยาน้อยของสกุลเฉิน?”
ทุกคนก้มศีรษะทำเป็นนกกระทา ยามนั้นสถานการณ์สับสนวุ่นวายนัก พวกนางเอาแต่ถูกทำร้าย แท้จริงแล้วจำไม่ได้ว่ารอยแผลเล็กน้อยนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร
“เมื่อไม่มีผู้ใดยอมพูด เช่นนั้นก็จงลงมือโบย!” น้ำเสียงของฮูหยินเซียวแฝงไว้ด้วยเจตนาสังหาร จากนั้นก็มองไปยังฮูหยินสกุลโม่ “เรื่องนี้เกิดขึ้นที่จวนโหว จึงขอให้ฮูหยินยืมคนสักสองสามคนเพื่อลงทัณฑ์บ่าวชั่ว”