"ท่านเฉิน"
ถูกเว่ยหลิงเจ๋อและโจวฉินผลัดกันรังควาน ชุนสี่ก็ยิ่งตระหนักถึงความสำคัญของการมีผู้คุ้มครอง
เห็นเสิ่นชิงยวนมาปรากฏตัวที่หน้าบ้าน ชุนสี่หลังจากประหลาดใจก็เหลือเพียงความยินดี
นางเชื้อเชิญเสิ่นชิงยวนเข้าเรือนอย่างเปิดเผย จากนั้นก็รีบกวาดเปลือกเมล็ดแตงโมที่เกลื่อนพื้นมากองรวมกัน โชคดีที่บนเตาไฟมีน้ำเดือดอยู่ตลอด ชุนสี่จึงชงชาขึ้นมาใหม่
เพื่อต้อนรับ "ญาติดอง" ใบชาเป็นของที่เพิ่งซื้อใหม่ ทว่าก็ไม่ใช่ชาชั้นดีอะไร
แต่ชุนสี่รู้สึกโดยไม่รู้ตัวว่าเสิ่นชิงยวนคงไม่รังเกียจ
วางถ้วยชาที่รินใส่ไว้ข้างมือเสิ่นชิงยวนแล้ว ชุนสี่จึงเอ่ยปากอย่างมีมารยาท "เรื่องแค่ส่งกล่องอาหารให้พี่ชิงซูมาเถิด เหตุใดท่านต้องมาด้วยตนเองเล่า"
"พ้นเวลาเข้าเวรพอดี ก็เลยแวะมา"
น้ำชาร้อนระอุ ไอร้อนกรุ่นขึ้นมา ยังดื่มไม่ได้ในทันที เสิ่นชิงยวนหลุบตาลง สีหน้าเรียบเฉย
ชุนสี่พยักหน้าด้วยความเข้าใจ
ย่อมต้องแวะมาเป็นธรรมดา มิเช่นนั้นท่านเฉินจะจงใจมาหานางหรือ
เนื้อแห้งยังทำไม่เสร็จ ชุนสี่พยายามครุ่นคิดว่าที่บ้านมีสิ่งใดจะมอบให้เสิ่นชิงยวนได้บ้าง กำลังเหม่อลอย ก็พลันได้ยินเสิ่นชิงยวนถามว่า "เรื่องน้องชายของเจ้าที่สำนักศึกษา จัดการเรียบร้อยแล้วหรือ"
คำถามนี้ตรงใจชุนสี่นัก นางรีบเล่าว่าเว่ยหลิงเจ๋อไปถึงสำนักศึกษาอย่างไร้เหตุผลเพื่อหนุนหลังเด็กพาล คุณครูที่สำนักเพื่อเอาใจสกุลเว่ยกลับไม่แยกแยะผิดชอบชั่วดี สุดท้ายนางจึงตัดสินใจให้น้องชายลาออกอย่างเด็ดขาด
"อาเหวินของข้ามิอาจนับว่าฉลาดปราดเปรื่อง ที่ข้าส่งเสียให้เขาเล่าเรียนก็มิใช่หวังให้สอบได้เป็นขุนนางทำชื่อเสียงให้วงศ์ตระกูล เพียงหวังให้เขาได้รู้หลักธรรมของนักปราชญ์มากขึ้น เป็นคนที่แยกแยะผิดชอบชั่วดีได้ สำนักชิงซงแม้แต่ข้อนี้ก็ยังทำมิได้ หากเรียนต่อนอกจากไร้ประโยชน์แล้ว เกรงจะทำให้อาเหวินเดินทางผิดด้วย"