กิจการสำนักศึกษาและร้านค้าล้วนต้องพึ่งความช่วยเหลือจากเสิ่นชิงยวน ชุนสี่จึงติดต่อกันหลายวันนำของกินไปส่งให้ถึงจวนโหวชิงหย่วน
มีทั้งขนมลวี่ต่ากุ่นนุ่มหนึบ ขนมเค้กข้าวหอมกลิ่นชา และยังมีขนมตังเมกับขนมถั่วตัดกรุบกรอบ
ของเหล่านี้แม้ไม่ล้ำค่า แต่เต็มเปี่ยมด้วยความจริงใจ
ชุนสี่ทุกครั้งจะมอบของให้ชิงซูที่ตรอกห่างจากจวนไปสองถนนให้ช่วยส่งต่อ ทว่าการส่งของเช่นนี้ทุกวันย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะเล็ดลอดเข้าหูฮูหยินสกุลโม่
ฮูหยินสกุลโม่ไม่ขัดขวาง กลับยินดีให้เป็นไป
นางได้สืบรู้ภูมิหลังของชุนสี่จนกระจ่างแล้ว
เด็กสาวพื้นเพยากจน เข้าจวนสกุลเว่ยเป็นสาวใช้ตั้งแต่อายุสิบ เดิมทีปรนนิบัติรับใช้เว่ยหลิงเจ๋ออย่างใกล้ชิดสามปีเต็ม เมื่อปีก่อนยังถูกเว่ยหลิงเจ๋อพาไปร่วมงานเลี้ยงทั่วทุกหนแห่ง ขุนนางผู้มียศศักดิ์มากมายต่างรู้จักนาง
หากชุนสี่ล่อใจให้เสิ่นชิงยวนหวั่นไหวจนเกิดใจรักได้จริง ต่อไปคงมีเรื่องน่าขันให้ดูเล่นไม่ขาดสาย
เพียงแต่ได้ยินว่าช่วงนี้ชุนสี่กำลังเจรจาเรื่องสมรส อีกทั้งยังมีคนมาสู่ขอถึงเรือน
เช่นนั้นย่อมไม่สมควร
โจวฉินก็รู้สึกว่าชุนสี่มิอาจเอามาเป็นเมียได้
เขากลับจากสำนักศึกษาถึงบ้าน ได้ฟังว่าบิดามารดารีบร้อนไปสู่ขอสกุลชุนสี่แล้ว ยิ่งรู้สึกราวดวงตาเหม่อมืด ครั้นได้ยินจากบิดามารดาอีกว่าชุนสี่กับเว่ยหลิงเจ๋อยังตัดไม่ขาด ยิ่งขนหัวลุกสยอง
เขารู้ดีว่าชุนสี่ปรนนิบัติใกล้ชิดเว่ยหลิงเจ๋อถึงสามปี แต่เขาก็ยังค่อนข้างดูแคลนนาง ทั้งไม่คิดว่าคุณชายสูงศักดิ์อย่างเว่ยหลิงเจ๋อจะเกิดใจกับนางได้