"เจ้าเด็กนี่แต่งงานไปแล้วทำไมใจร้ายขึ้นได้ขนาดนี้ เขาเป็นน้องชายแท้ๆ ของเจ้านะ ตอนเด็กๆ เขาเห็นเจ้าก็ยิ้ม แล้วทำไมเจ้า..."
ชุนสี่แผ่กลิ่นอายคุกคาม หวังชื่อถูกข่มขวัญ แต่ก็ยังคิดว่านางไม่มีทางไม่ยอมรับเฉาเหวินเป็นน้องชาย จึงอดพร่ำพูดต่อไม่ได้
ชุนสี่ไม่โต้เถียงกับหวังชื่อ หันกายเดินออกไป
ครั้งนี้เฉินชิงยวนก็ไม่ห้ามปราม ลุกขึ้นตามไปด้วย
หวังชื่อจึงเริ่มตระหนก บังเอิญเวลานี้เฉาอู่ซื้อเนื้อตุ๋นกลับมาจากข้างนอก หวังชื่อตะโกนลั่นว่า "อาอู่ รีบไปรั้งน้องสาวเจ้าไว้ อย่าให้นางไป!"
เฉาอู่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย ได้ยินคำของหวังชื่อก็ยื่นมือไปจับข้อมือของชุนสี่โดยสัญชาตญาณ เฉินชิงยวนเอ่ยขึ้นในเวลานี้ว่า "ชิงซู ปกป้องคุณนายน้อย!"
เพียงคำสั่งเดียว ชิงซูชักกระบี่พุ่งเข้าไปกลางระหว่างคนทั้งสอง ประกายกระบี่ส่องวาบ เฉาอู่เพิ่งจะแตะมือชุนสี่ต้องรีบชักมือกลับ บรรยากาศตึงเครียดอย่างยิ่ง
ป้าหลี่ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวจึงเดินเข้ามา นางถือตะกร้าถั่วลันเตาสดหนึ่งตะกร้าเพื่อเป็นของตอบแทนการมาเยือน เห็นครอบครัวนี้กำลังขึงเคียดถึงขั้นฟาดฟันกัน ก็ไม่กล้าเข้าใกล้จนเกินไป ยืนถามอยู่ที่หน้าประตูว่า "ท่านแม่ของอาสี่ นี่เกิดอะไรขึ้น ดีๆ ทำไมถึงชักกระบี่ขึ้นมา?"
หวังชื่อก็ไม่คิดว่าเฉินชิงยวนจะให้คนชักกระบี่ เมื่อครู่ระยะห่างระหว่างชิงซูกับเฉาอู่ประชิดกันมาก หากว่าเฉาอู่ชักมือช้าไปสักนิด ก็อาจถูกทำร้ายไปแล้ว
หวังชื่อตกใจกลัวสุดขีด ทั้งหวาดผวาทั้งโกรธเกรี้ยว "ยัยเด็กใจดำนี่ ใจคดยิ่งนัก นี่พี่ชายแท้ๆ ของเจ้า เจ้าจะให้คนฟันมือเขาขาดจริงๆ รึ?"
ฝ่ายเฉาอู่กลับไม่ถูกข่มขู่ เพียงแต่เต็มไปด้วยความงุนงง เขาเกาศีรษะด้วยความไม่เข้าใจ "อาสี่ เกิดอะไรขึ้นกันแน่?"