"ข้ามิได้บอกให้เจ้าคอยอยู่บนรถม้าหรือ เหตุใดจึงลงมา?"
ขึ้นรถม้า เว่ยหลิงเจ๋อก็ตวาดเสียงต่ำ
น้ำเสียงของเขาแย่มาก สีหน้าก็หม่นทะมึน ราวกับจะกลายเป็นน้ำแข็ง
เชวี่ยจือตกใจกลัวแทบไม่กล้าหายใจ เป็นห่วงมองเซียวชิงเหอ
เซียวชิงเหอสีหน้าไม่เปลี่ยน จ้องมองเว่ยหลิงเจ๋ออยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า "คุณพี่ เหตุใดไม่ถามข้าว่าเจ็บหรือไม่?"
ใบหน้าเซียวชิงเหอยังซีดเผือด ขอบตาแดงก่ำเล็กน้อย
นางถือกำเนิดสูงศักดิ์ ได้รับการเลี้ยงดูอย่างทะนุถนอม เป็นหญิงสาวที่กลัวเจ็บยิ่ง
ครั้งแรกที่มาประจำเดือน นางอยู่ที่จวนสกุลเว่ย เล่าอายจนร้องไห้ไม่หยุด หลบกลับสกุลเซียวไม่ยอมพบเว่ยหลิงเจ๋ออีก เว่ยหลิงเจ๋อหาข้ออ้างนับครั้งไม่ถ้วนมาที่สกุลเซียวถึงจะปลอบนางได้
ต่อมาเขาจดจำวันที่นางมาประจำเดือนขึ้นใจ ทุกครั้งจะเตรียมกระเป๋าอุ่นให้นางล่วงหน้าให้ความอบอุ่นแก่ร่าง
ตอนนั้นนางร้องเจ็บแค่คำเดียว เขาก็จะปวดใจอยู่นานหลายวัน มาบัดนี้นางบาดเจ็บเลือดอาบ เขากลับลืมกระทั่งความห่วงใย
เว่ยหลิงเจ๋อก็นึกถึงอดีตขึ้นมา สีหน้าค่อนขัดเขิน ครู่หนึ่งต่อมาจึงกล่าวว่า "สามปีที่ผ่านมา สิ่งที่ข้าต้องทนเจ็บปวดกว่านี้ร้อยเท่าพันทวี"
คืนวันวิวาห์ เว่ยหลิงเจ๋อบอกว่าเจ็บขา เซียวชิงเหอคิดว่าเป็นคำพูดหลังดื่มสุรา มาบัดนี้เห็นแล้ว เป็นเขาจงใจเอ่ยถึง
สามปีที่ผ่านมา เขาต้องทนทุกข์ทรมานเกินกว่าที่บุคคลธรรมดาจะจินตนาการได้ ขณะที่สกุลเซียวเลื่อนพิธีแต่งงาน นางก็มิได้อยู่เคียงข้างเขาด้วย
เขาชิงชังนาง
ดังนั้นแต่งงานมาสามวัน แม้เขาจะสมสู่กับนางแสนดูดดื่ม กลับไม่มีความทะนุถนอมเลยแม้แต่น้อย