“ฮัดชิ่ว!”
อี้โจว ฝนตกกระหน่ำราวกับฟ้ารั่ว
พอเดินทางมาถึงสถานีไปรษณีย์ได้อย่างทุลักทุเล ชุนสี่ก็อดไม่ได้ที่จะจามออกมาหลายครั้งติดกัน
เสิ่นชิงยวนรีบเดินเข้ามาถามว่า “หนาวมากหรือ”
“ข้าไม่เป็นไร” ชุนสี่ส่ายหน้า พลางมองทิวทัศน์เบื้องนอกที่พร่าเลือนเพราะม่านฝน แล้วสูดจมูก “ข้าว่าคงมีคนไร้ศีลธรรมบางคนกำลังด่าข้าอยู่เป็นแน่”
รถม้าและม้าล้วนถูกนำไปยังคอกม้าหลังลานสถานีไปรษณีย์เรียบร้อย ทุกคนต้องตากฝนจนตัวเปียกโชก นายไปรษณีย์จึงรีบต้มน้ำร้อนส่งมาให้
แม้ชุนสี่จะแต่งตัวเป็นเด็กรับใช้ แต่ผู้ร่วมเดินทางล้วนรู้ว่านางคือคุณชายภรรยาน้อยของสกุลเฉิน นางกับเสิ่นชิงยวนจึงพักในห้องเดียวกันเป็นธรรมดา
สถานีไปรษณีย์นั้นเรียบง่าย ในห้องกลับไร้แม้แต่ฉากกั้น ได้แต่พาดเสื้อผ้าบนราวมาบังสายตาอย่างลวก ๆ
อย่างไรก็ตาม ทั้งสองก็สัมผัสเนื้อต้องตัวกันมาหมดแล้ว ชุนสี่จึงไม่อิดออด รีบแช่ตัวลงในถังอาบน้ำชำระความเหนื่อยล้าจนหมดสิ้น
ระหว่างที่เสิ่นชิงยวนอาบน้ำ ชุนสี่ก็ไปช่วยเตรียมน้ำขิงกับข้าวต้มผักในครัวแถมยังทำขนมปังร้อน ๆ อีกหลายสิบแผ่น
เมื่อเรียกทุกคนลงไปรับอาหารแล้ว ชุนสี่จึงยกส่วนของตนกับเสิ่นชิงยวนกลับเข้าห้อง
ภายในห้องเสิ่นชิงยวนอาบน้ำเสร็จแล้ว กำลังปล่อยผมสยายยืนริมหน้าต่างทอดสายตามองสายฝน
ชุนสี่รู้สึกได้ถึงความเยือกเย็นในแผ่นหลังของเสิ่นชิงยวนอย่างประหลาด
“ท่านเฉิน รับอาหารเถิด”
ชุนสี่เอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงสดใส พอเสิ่นชิงยวนหยิบขนมปังกัดไปหนึ่งคำแล้วจึงลองถามหยั่งว่า “ท่านมีเรื่องไม่สบายใจหรือ เพราะฝนตกจนทำให้การเดินทางไปสวีโจวล่าช้าหรือไม่”