ข่าวการออกจากนครหลวงของเสิ่นชิงยวนเพิ่งมาถึง เว่ยหลิงเจ๋อก็ส่งคนไปสอดส่องความเคลื่อนไหวในจวนโหวชิงหย่วนอย่างใกล้ชิด ตัวเองก็ใช้ช่วงหยุดพักผ่อนไปที่สำนักของตระกูลหยุน ผูกมิตรกับเสิ่นชิงเยว่และเสิ่นชิงอวี่
พรสวรรค์ของเสิ่นชิงเยว่ไม่เลว บทความก็เขียนได้ดี แม้อายุรุ่นราวคราวเดียวกับเว่ยหลิงเจ๋อ แต่กลับเลื่อมใสศรัทธาเว่ยหลิงเจ๋ออย่างมาก ฝีมือของเสิ่นชิงอวี่ด้อยกว่าเสิ่นชิงเยว่มากนัก ทว่าทั้งน้ำเสียงและแววตาล้วนประจบประแจงเว่ยหลิงเจ๋อเช่นกัน
เมื่อเห็นท่าทีเอาอกเอาใจของทั้งสอง เว่ยหลิงเจ๋อก็รู้สึกอิ่มเอมในความเหนือกว่าเป็นยิ่งนัก
โหวชิงหย่วนเป็นเพียงบุรุษนักรบหุนหันพลันแล่นที่ตัวหนังสือก็อ่านไม่ออก นับตั้งแต่แผ่นดินสงบ ฝ่าบาทก็มิเคยใช้งานเขาอีก จวนโหวชิงหย่วนทั้งจวนจึงเป็นเพียงโครงเปล่าที่หลงเหลือแต่ชื่อ
เสิ่นชิงยวนมีอะไรให้เย่อหยิ่งได้เล่า สมควรจะต้องก้มหัว หางจุกก้นเช่นเสิ่นชิงเยว่และเสิ่นชิงอวี่จึงจะถูก
เว่ยหลิงเจ๋อสำแดงเจตน์จำนงที่ต้องการผูกไมตรี เสิ่นชิงเยว่ก็รีบเอ่ยปากเชื้อเชิญทันที “ปลายเดือนนี้เป็นพิธีสวมกวานของน้องสาม ไม่ทราบว่าท่านพี่เว่ยพอจะมีเวลามาชมพิธีที่จวนโหวหรือไม่”
“ข้ายังมิอาจยืนยันได้ในตอนนี้ แต่หากมีเวลา ข้าจะไปเป็นแน่”
เว่ยหลิงเจ๋อมิได้ให้คำตอบที่แน่ชัด แต่วันถัดมา เสิ่นชิงเยว่ก็ส่งบัตรเชิญมายังสกุลเว่ยด้วยตนเอง
หลังเลิกงานเมื่อเห็นบัตรเชิญบนโต๊ะหนังสือ มุมปากเว่ยหลิงเจ๋อก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็น
เขาคาดหวังอย่างยิ่งที่จะเห็นปฏิกิริยาของชุนสี่เมื่อพบว่าเขาปรากฏตัวขึ้นที่จวนโหวชิงหย่วน