เว่ยหลิงเจ๋อมีฐานันดรสูงส่ง เมื่อได้ยินว่าเขามา ท่านผู้เฒ่าจิง ผู้ก่อตั้งสำนักศึกษา ก็ออกมาต้อนรับด้วยตนเอง
ชุนสี่มาถึงก็เห็นโจวฉินถูกท่านผู้เฒ่าจิงอบรมจนหัวหด
ท่านผู้เฒ่าจิงไม่ชอบสอดรู้เรื่องซุบซิบ ไม่ทราบความสัมพันธ์ระหว่างชุนสี่กับเว่ยหลิงเจ๋อ เมื่อเห็นชุนสี่ก็ยิ่งไม่พอใจ “เกิดเรื่องใหญ่ถึงเพียงนี้ เหตุใดบ้านเจ้าจึงส่งเพียงเด็กสาวตัวเล็ก ๆ มา บิดาเจ้าอยู่ที่ใด”
“บิดาข้าตายแต่เล็ก มีเรื่องอันใดท่านผู้เฒ่าสั่งสอนข้าโดยตรงก็แล้วกัน”
ชุนสี่ดึงน้องชายมาปกป้องไว้ข้างหลัง มองท่านผู้เฒ่าจิงอย่างสงบนิ่ง
เห็นนางมีท่าทีสุขุมเยือกเย็นสามารถแบกรับเรื่องราวได้ ท่านผู้เฒ่าจิงรู้สึกประหลาดใจบ้าง แต่ก็ยังเอ่ยปากอย่างเคร่งขรึม “น้องชายเจ้ามาโรงเรียนไม่ตั้งใจศึกษาเล่าเรียน กลับรังแกเพื่อนร่วมสำนัก ลงไม้ลงมือทำร้ายผู้อื่น ตามกฎของสำนัก ต้องถูกหวายสามสิบที คัดลอก ‘ศีลธรรมเบื้องต้น’ สิบจบ และสำคัญที่สุดคือก่อนรับทัณฑ์ ต้องไปขอขมาขอโทษเพื่อนที่บาดเจ็บ”
ท่านผู้เฒ่าจิงกล่าวจบ เด็กชายที่ชื่อเจ้าอ้วนจ้าวก็เดินออกมาจากด้านหลังเว่ยหลิงเจ๋อ มองเฉาเหวินอย่างได้ใจ “เจ้าทำหัวข้าแตก ต้องคุกเข่าโขกศีรษะให้ข้าสามครั้งขอขมาถึงจะถูก”
เจ้าอ้วนจ้าวกับเฉาเหวินอายุเท่ากัน แต่สูงกว่าเฉาเหวินครึ่งศีรษะ ร่างกายกำยำล่ำสัน แม้ศีรษะจะพันผ้ากอซหนาไว้ก็ตาม กลับไม่เห็นว่าอ่อนแออยู่เลย
บัดนี้มีเว่ยหลิงเจ๋อหนุนหลังอยู่ ยิ่งได้ใจ
เมื่อวานโจวฉินบีบให้เฉาเหวินไปขอขมาแล้ว วันนี้ยังก่อเรื่องใหญ่โตเช่นนี้อีก เห็นได้ชัดว่าเป็นความตั้งใจของเว่ยหลิงเจ๋อ