สิ้นคำของชิงซู ม่านรถม้าถูกเปิดออก เผยใบหน้าคมเข้มองอาจเปี่ยมคุณธรรมของเสิ่นชิงยวน
ชุนสี่ตอบเสียงนุ่มนวลว่า “น้องชายข้าเล่นซนกับสหายร่วมสำนักที่สำนักแล้วพลิกข้อเท้า ข้าอยากไปดูว่าเกิดเรื่องใดขึ้น”
เสิ่นชิงยวนมองไปที่เฉาเหวิน แล้วสายตาหยุดอยู่ที่โจวฉิน
ไม่ทันให้ชุนสี่แนะนำตัว โจวฉินก็กล่าวขึ้นก่อนว่า “ข้าเป็นอาจารย์สอนหนังสือแห่งสำนักชิงซง นามว่าโจวฉิน น้องชายของแม่นางชุนสี่นั้นเดินไม่สะดวกหลายวันนี้ ข้าจึงมาช่วยรับส่ง”
โจวฉินรู้จักเสิ่นชิงยวน
เขาไม่ใช่คนมีปัญญาเฉียบแหลม สอบปีแล้วปีเล่าก็สอบตก จนถึงอายุยี่สิบสี่ปีจึงสอบได้เป็นซิ่วไฉ ขณะที่เสิ่นชิงยวนสอบจอหงวนได้ตั้งแต่อายุสิบเจ็ด
จอหงวนวัยสิบเจ็ดสวมชุดคลุมแดง องอาจห้าวหาญเดินลัดผ่านถนน ภาพนั้นตราตรึงในความคิดของโจวฉินอย่างยากจะลืมเลือน
ครั้งนั้นทุกคนล้วนคิดว่ามหาอัจฉริยะเช่นนี้จะก้าวหน้าสูงส่งไปจนถึงขั้นได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์และตำแหน่งอัครมหาเสนาบดี ผู้ใดคาดคิดว่าผ่านไปสิบปี เสิ่นชิงยวนยังคงเป็นเพียงจ่างสื่อประจำที่ว่าการจิงจ้าว
ไม่มีความก้าวหน้าเลยแม้แต่น้อย
เสิ่นชิงยวนไม่รู้จักโจวฉิน พยักหน้าเล็กน้อยเป็นการตอบ แล้วกล่าวกับชุนสี่ว่า “เนื้อกระต่ายคราวก่อนอร่อยมาก อีกสักครู่ข้าจะให้ชิงซูนำกล่องอาหารไปส่งที่บ้านเจ้า”
ที่ได้รับคำชมจากเสิ่นชิงยวนเช่นนี้ ชุนสี่ดีใจยิ่งนัก นางก้าวเข้าไปใกล้สองก้าวอย่างห้ามไม่อยู่ “เนื้อแห้งข้าก็ได้นำไปผึ่งแดดแล้ว หากอากาศดี อีกห้าหกวันก็จะสำเร็จ เมื่อถึงเวลาจะนำไปส่งให้ท่านผู้ใหญ่ อ้อ ท่านผู้ใหญ่โปรดของหวานหรือไม่ ข้ายังทำขนมได้อีกหลายอย่างด้วย”