ชุนสี่รู้สึกมึนงงไปทั้งตัว ทันใดนั้นเสิ่นชิงยวนก็ก้มลงเม้มผิวที่ซอกคอของนางอย่างละเมียดละไม
ความจั๊กจี้ลามผ่านผิวกายสู่ทุกอณู ชุนสี่หดคอโดยสัญชาตญาณ
“ท่านเฉิน รอก่อนเถิด...”
ชุนสี่ดันร่างเสิ่นชิงยวนออกเล็กน้อย เสิ่นชิงยวนเงยหน้าขึ้น ดวงตาหมองหม่นทอแววอัดอั้นและต่อว่าว่า “เจ้าก็มิได้ชอบข้า”
มิใช่มิได้ชอบ แต่จั๊กจี้มากจริง ๆ
แต่จะหวังให้คนเมาเชื่อคำอธิบายเช่นนี้ได้อย่างไร?
ช่างเถิด ช่างเถิด ปล่อยไปตามนั้น
อย่างไรเสียก็วิวาห์แล้ว ถึงอย่างไรก็ต้องอยู่ร่วมหอเร็ววัน เลือกวันดีมิสู้บังเอิญวันนี้ กระทำให้เสร็จสิ้นเสียก็ย่อมดี
ชุนสี่รวดเร็วโน้มน้าวใจตนเอง คล้องต้นคอเสิ่นชิงยวน แล้วประทับริมฝีปากลงบนริมฝีปากของคนตรงหน้าอย่างกระตือรือร้น “ข้าชอบท่านเฉิน”
จากประสบการณ์การจูบลึกซึ้งที่นางเคยผ่านมา ทำให้ชุนสี่ชำนาญอยู่บ้าง
เพียงนางจูบนำไม่กี่ครั้ง เสิ่นชิงยวนก็ยึดคืนอำนาจนำ
ชุนสี่ถูกจูบจนขาดออกซิเจนเล็กน้อย ยังต้องแบ่งจิตไปทบทวนสิ่งที่หวังชื่อเคยบอกนางก่อนวิวาห์เกี่ยวกับกิจในห้องหอ หากแต่ยังมิทันได้คิดได้ความอันใด อกก็ถูกกดทับ
“......”!!!
มือของท่านเฉินเลื่อนมาถึงที่นี่แต่เมื่อใด?
สัญชาตญาณของกายเร็วกว่าเหตุผล ชุนสี่มิทันรู้ตัว มือก็ฟาดลงบนใบหน้าเสิ่นชิงยวนเสียแล้ว
เสียงเผียะกังวาน บรรยากาศที่กำลังคุกรุ่นพลันเยือกเย็น ในแววตาหม่นมืดของเสิ่นชิงยวนปรากฏความงุนงง ราวกับไม่เข้าใจว่าเหตุใดตนจึงถูกตบ
ฝ่ามือของชุนสี่ตบไปด้วยเรี่ยวแรงมาก ฝ่ามือล้วนชาหนึบ ครั้นเหตุผลคืนกลับมา นางก็เสียใจอย่างยิ่ง กำลังจะอ้าปากเอ่ย เสิ่นชิงยวนก็พยุงกายขึ้นนั่งอยู่ด้านหนึ่งแล้ว