ม่ออวิ๋นหว่านยื่นข้อเสนอให้ตรวจกายด้วยตนเอง ฮูหยินเหลียงย่อมสนับสนุนเต็มกำลังอยู่แล้ว
เช้าตรู่ ฮูหยินเหลียงก็พาหญิงรับใช้ผู้ชำนาญการตรวจกายมายังเรือนพักของม่ออวิ๋นหว่าน
ทว่ารอคอยอยู่นาน เสิ่นชิงยวนก็มิได้ปรากฏกาย
ฮูหยินเหลียงอดรนทนไม่ไหวเอ่ยถามยายจางว่า “เจ้าแน่ใจหรือว่าส่งข่าวถึงท่านเฉินแล้ว?”
ยายจางรีบตอบ “บ่าวส่งคนไปแจ้งข่าวที่สถานีส่งสารเมื่อวาน แม้ตอนนั้นท่านเฉินจะมิได้อยู่ที่สถานี แต่หากท่านเฉินกลับไปก็ต้องรู้เป็นแน่ หรือจะให้บ่าวส่งคนไปดูที่สถานีอีกครั้ง?”
“ไม่ต้อง” ม่ออวิ๋นหว่านปฏิเสธ หลับตาลงแล้วกล่าว “เริ่มได้เลย”
ท่านเฉินจะมาหรือไม่นั้นมิสำคัญ สิ่งสำคัญคือผลตรวจกายสามารถพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของนางได้
เกรงว่าม่ออวิ๋นหว่านจะเคอะเขิน ฮูหยินเหลียงจึงนำคนออกไปรอด้านนอก ให้เพียงแม่นางผู้ตรวจกายอยู่ในห้อง
มิช้า นางตรวจก็ออกมารายงาน “เรียนฮูหยิน ฮูหยินเฉินท่านนี้ยังเป็นหญิงพรหมจรรย์อยู่จริง”
สตรีอ่อนแอรูปโฉมอ่อนหวานผู้หนึ่ง พลัดพรากจากบ้านนานปี ทั้งยังผ่านความวุ่นวายและเบียดเสียดกับเหล่าผู้ประสบภัยหยาบช้าอยู่ในศาลาพักคนยาก กลับยังรักษาความบริสุทธิ์ไว้ได้อย่างน่าอัศจรรย์
แววตาฮูหยินเหลียงวาบประหลาดใจ แล้วก้มหน้ากลั้นน้ำตา “ข้ารู้ว่าแม่นางหว่านเอ๋อร์ผู้บริสุทธิ์ ตลอดหลายปีนางต้องทนทุกข์มามาก หากท่านเฉินกล้าทอดทิ้งนาง ข้าจะเป็นคนแรกที่มิยอม”
ฮูหยินเหลียงบัญชาให้คนในเมืองแพร่สะพัดเรื่องราวแปลกพิสดารของม่ออวิ๋นหว่าน รวมทั้งตำนานรักอันงดงามระหว่างนางกับเสิ่นชิงยวน
สตรีผู้หนึ่งออกตามหาสามีแล้วสูญหายอย่างคาดไม่ถึง บุรุษผู้หนึ่งเฝ้ารักษาพรหมจรรย์เพื่อภรรยาผู้วายชนม์ ไม่ยอมแต่งใหม่นานปี นี่มิใช่ความรักดั่งในตำนานที่ “อิจฉาเพียงเป็ดแมนดารินคู่ มิปรารถนาเทพเซียน” หรอกหรือ?