ฮูหยินเหลียงล้วนใช้ยาชั้นดีให้ม่ออวิ๋นหว่าน
หลังจากนอนพักฟื้นอยู่บนเตียงได้ครึ่งเดือนกว่า ในที่สุดม่ออวิ๋นหว่านก็สามารถลุกขึ้นเดินได้
นางรีบขึ้นรถม้ามาที่สถานีม้าเพื่อพบเสิ่นชิงยวนทันที
ทว่านางมาไม่ถูกเวลา เสิ่นชิงยวนออกไปข้างนอก ที่สถานีม้ามีเพียงชุนสี่
ชุนสี่เพิ่งซักเสื้อผ้าที่เสิ่นชิงยวนเปลี่ยนออกเมื่อวานเสร็จ ตากเรียบร้อย กลับเข้ามาในห้องก็เห็นม่ออวิ๋นหว่านนั่งอยู่บนเตียง
“คุณชายภรรยาน้อย เหตุใดท่าน…จึงลุกขึ้นเดินได้แล้ว?”
ชุนสี่ค่อนข้างตกใจในความสามารถฟื้นตัวของม่ออวิ๋นหว่าน ส่วนม่ออวิ๋นหว่านก็สำรวจนางตั้งแต่หัวจรดเท้า
ในความทรงจำของนาง คนติดตามข้างกายเสิ่นชิงยวนมีเพียงชิงซูคนเดียว ไม่เคยได้ยินว่ามีคนชื่อเฉาเอ้อร์อยู่ด้วย
แต่ตอนนี้ชิงซูยังคงอยู่ที่จวนสกุลเหลียง ทว่าเฉาเอ้อร์กลับมาที่สถานีม้าคอยดูแลชีวิตประจำวันของท่านเฉิน กลับยิ่งกว่าชิงซูเสียอีกที่ได้รับความไว้วางใจ
“แค่ก ๆ”
ม่ออวิ๋นหว่านยกผ้าปิดริมฝีปากไอเบา ๆ สองครั้ง แล้วจึงกล่าวว่า “ข้าจำได้ว่าวันนั้นเจ้าเดินตามข้าไปที่จวนสกุลเหลียง เหตุใดจึงกลับมาอยู่ข้างกายท่านเฉินอีกเล่า? ไม่มีผู้อื่นดูแลท่านเฉินได้แล้วหรือ?”
องค์รัชทายาททรงส่งคนมาช่วยเหลือมากมาย ไม่จำเป็นต้องให้นางไปนอนบนฟางที่จวนสกุลเหลียงเพื่อสืบข่าวคราวเลยแท้ ๆ นางย่อมต้องอยู่ดูแลท่านข้างกายอยู่แล้ว
ทว่าคำเหล่านี้มิอาจบอกแก่ม่ออวิ๋นหว่านได้ ชุนสี่จึงยิ้มตอบว่า “เรียนฮูหยินน้อย คนอื่นล้วนเป็นคนจากทางการ ท่านนี้รักษาความแตกต่างระหว่างงานส่วนตัวกับงานราชการมาโดยตลอด ท่านพี่ชิงซูเฝ้าอยู่ที่จวนสกุลเหลียงเพื่อดูแลฮูหยินน้อย จำต้องให้ข้าคอยดูแลท่าน”