ได้เงินมาแล้ว ป้าหลี่ก็ให้ต้าซานลูกชายของนางไปแจ้งข่าวที่บ้านสกุลเฉียนทันทีในคืนนั้น
หวังชื่ออุ้มหลานชายไว้สักพักแล้วจึงส่งให้เฉียนชื่อให้นม
เมื่อจัดการห้องให้เรียบร้อย เฉาอู่ก็เฝ้าภรรยาและบุตรอยู่ข้างกายไม่ห่าง
หวังชื่อมาพบชุนสี่แล้วกล่าวว่า "สกุลหลิวบอกว่าจะยังมาหาเรื่องอีก หากเจ้าไม่อยากให้พี่สะใภ้และหลานต้องอยู่ไม่เป็นสุขเพราะเจ้า พรุ่งนี้ก็ตามข้าไปสกุลหลิวเพื่อขอขมาโดยดี"
หวังชื่อคิดไปคิดมา ก็ยังรู้สึกว่าเว่ยหลิงเจ๋อน่าเชื่อถือที่สุด
เว่ยหลิงเจ๋อลำบากตรากตรำถึงเพียงนี้เพื่อซ่อนตัวชุนสี่ไว้ เป็นเครื่องยืนยันว่าเห็นค่าชุนสี่อย่างยิ่ง หากประสงค์จะเก็บนางไว้เคียงข้าง เช่นนั้นย่อมต้องให้การดูแลพวกเขาด้วย
นับว่าหายากที่ชุนสี่จะไม่ขัดแย้งนาง กลับยอมตามแต่โดยดี "ได้สิ"
"เจ้ายอมไปขอขมา?"
ชุนสี่ตอบรับเร็วเกินไป กลับทำให้หวังชื่อไม่สบายใจ
นางโดนชุนสี่เล่นงานจนเสียเปรียบมาหลายครั้งแล้ว
ก่อนหน้านี้ตอนเขียนหนังสือสัญญาก็ดี ตอนยอมพบกับโจวฉินก็ดี และวันที่ผ่านมาอาศัยงานวันเกิดวางยาก็ดี
หวังชื่อมองชุนสี่ด้วยความเคลือบแคลงใจ ชุนสี่กลับถามว่า "หากข้าบอกว่าไม่ยอม แม่ก็จะไม่ให้ข้าไปขอขมางั้นหรือ?"
ย่อมไม่มีทาง
เบื้องหลังสกุลหลิวคือเว่ยหลิงเจ๋อ พวกเขาจะไปล่วงเกินได้อย่างไร?
หวังชื่อได้แต่ปลอบใจตนไม่หยุดว่า ไม่ว่าชุนสี่จะเล่นลูกไม้อะไร ขอเพียงได้ไปถึงสกุลหลิวก็พอแล้ว
วันต่อมาแต่เช้าตรู่ หวังชื่อฆ่าไก่ตัวหนึ่งให้เฉาอู่ตุ๋นบำรุงร่างให้เฉียนชื่อในตอนค่ำ แล้วเปลี่ยนเครื่องแต่งกาย ก่อนพาชุนสี่ออกจากบ้าน ทว่าเพิ่งจะถึงปากตรอก ก็เห็นญาติดองและแม่ยายของตนนำกลุ่มคนจำนวนหนึ่งเดินมาทางนี้ด้วยสีหน้าบูดบึ้ง