ฮูหยินหวังเดินออกจากสกุลเซียวด้วยสีหน้าซีดเซียว
บิดาสกุลหลิวได้แต่ไปหาเว่ยหลิงเจ๋อ: "คุณหนูชุนสี่มีท่านยายใหญ่เซียวและท่านเฉินคอยหนุนหลัง พวกเราไม่สามารถทำอะไรนางได้เลย บุตรชายของข้ายังไม่รู้เป็นตายร้ายดีอย่างไร ขอคุณชายใหญ่ได้โปรดคิดหาทางช่วยชีวิตบุตรชายข้าด้วย!"
บิดาสกุลหลิวคุกเข่าลงกับพื้น น้ำตาแห่งความชราหลั่งริน
หลายปีมานี้เขามัวแต่วนเวียนกับการค้าขาย มีเพียงหลิวเฟิงหยวนบุตรชายคนเดียว เขาคิดว่าการช่วยคุณชายใหญ่สกุลเว่ยทำงานจะทำให้กิจการของครอบครัวเจริญก้าวหน้ายิ่งขึ้น ผู้ใดจะคาดคิดว่าต้องมาสูญเสียบุตรชายไป กลับกลายเป็นไม่ได้คุ้มเสีย
กำหนดปิดคดีที่ฝ่าบาทประทานใกล้เข้ามาแล้ว สุสานบรรพบุรุษของตระกูลก็เกิดเรื่องขึ้น เว่ยหลิงเจ๋อได้ฟังข่าวนี้แม้จะโกรธกรุ่น แต่ก็ติดพันภารกิจ จนไม่สามารถแบ่งกำลังมาสกัดเอาตัวชุนสี่ออกจากสกุลเซียวได้
ได้แต่ทำหน้าดำน่าเครียดเอ่ยกับบิดาสกุลหลิว: "นางก็แค่สตรีอ่อนแอ ไหนเลยจะกล้าฆ่าคน เพียงให้นางแต่งเข้าสกุลหลิว ย่อมรู้ที่อยู่ของบุตรชายเจ้าตามธรรมชาติ"
"แต่นางมัวแต่หลบอยู่ในสกุลเซียวไม่ออกมา ข้าก็ไม่อาจบุกเข้าไปแย่งคนในสกุลเซียวได้"
"พี่สะใภ้ของนางใกล้จะคลอดแล้วมิใช่หรือ เจ้าไม่รู้จักหาช่องทางบ้างหรือ?"
เว่ยหลิงเจ๋อเน้นน้ำเสียง ใบหน้างามสง่าสูงส่งแต้มด้วยความดุดันอำมหิต บิดาสกุลหลิวรู้สึกเปลือกตากระตุกวาบ
การคลอดบุตรของสตรีย่อมเต็มไปด้วยภยันตราย หากแอบใช้เล่ห์กลอีก อาจถึงขั้นเสียทั้งแม่ทั้งลูกได้
แลเห็นความลังเลของบิดาสกุลหลิว น้ำเสียงของเว่ยหลิงเจ๋อก็เย็นเยียบลง: "อย่างไร กลัวแล้วหรือ?"