ผู้คนกลุ่มหนึ่งกรีธาพลมายังร้านน้ำมันตังอิ้วของสกุลหลิวอย่างฮึกเหิม
สกุลหลิวทำกิจการนี้มาหลายปี ร้านเปลี่ยนที่ตั้งไปมาหลายหน บัดนี้มาอยู่ที่ถนนกุ้ยฮวาซึ่งเป็นทำเลดีมาก
ยามค่ำคืนมีตลาดกลางคืนบนถนนสายนี้ แม้ตอนนี้จะเป็นเวลากลางวัน ถนนกุ้ยฮวาก็ยังคงเนืองแน่นไปด้วยรถม้าและผู้คน คึกคักอย่างยิ่ง
บุตรชายยังไม่รู้เป็นตายร้ายดี เมื่อวานยังทำให้สตรีผู้หนึ่งตกใจจนคลอดก่อนกำหนด บิดาสกุลหลิวจิตใจไม่สงบ อยู่เฝ้าร้านด้วยตนเอง ตั้งใจจะหันเหความสนใจ แต่ไม่คาดคิดว่าจะถูกคนกลุ่มหนึ่งมาสกัดขวางไว้ในร้าน
“พ่อค้าไร้ยางอาย ฆ่าคนตายต้องชดใช้ด้วยชีวิต!”
บิดาสกุลเฉาหัวไว คิดสโลแกนไว้ตั้งแต่ระหว่างทาง ให้ทุกคนช่วยกันโห่ร้อง บิดาสกุลหลิวได้ยินคำว่า “ฆ่าคนตายต้องชดใช้ด้วยชีวิต” สี่คำ เหงื่อเย็นยะเยือกก็ผุดพราย
เรื่องอันใดกัน หรือว่าหญิงผู้นั้นตกเลือดตายแล้ว?
คนของเขาแตะต้องนางแม้แต่ปลายเล็บยังไม่เคย หญิงผู้นั้นขวัญอ่อนถึงเพียงนี้เชียว?
เสียงโห่ร้องดังสนั่นหวั่นไหว ลูกค้าที่ผ่านไปมาและเจ้าของร้านละแวกนั้นต่างพากันมามุงดู
บิดาสกุลหลิวรีบแก้ต่างว่า “ข้ามิได้ฆ่าคน และค้าขายอย่างสุจริต พวกเจ้าอย่าได้กล่าวหาโดยไร้เหตุผล!”
บิดาสกุลหลิวไม่รู้จักบิดาเฉียนมารดาเฉียนเลย เขากวาดตามองในหมู่ผู้คน และในที่สุดก็เห็นชุนสี่กับหวังชื่อที่มุมหนึ่ง จึงพลุ่งพล่านขึ้นมาทันทีว่า “เจ้าพวกต้มตุ๋น เอาบุตรชายข้าไปทำอะไร?”
บิดาสกุลหลิวพูดพลางจะพุ่งเข้าใส่ชุนสี่ แต่ถูกคนที่บิดาเฉียนพามาขวางไว้
ท่ามกลางการห้ามปรามผลักไส บิดาสกุลหลิวถูกศอกของผู้ใดผู้หนึ่งกระแทกเข้า บ่าวในร้านคิดจะเข้าช่วย ก็ถูกกดไว้แน่น ฝ่ายมารดาเฉียนร้องไห้โวยวายว่า “สวรรค์เอ๋ย ท่านลืมตาดูทีเถิด พ่อค้าไร้ยางอายผู้นี้ทำร้ายบุตรสาวข้าจนคลอดก่อนกำหนด แล้วยังจะฆ่าพวกเราปิดปากอีก ยังมีหล้าฟ้าดินอยู่อีกหรือไม่!”