"ช่วงนี้ที่ว่าการจิงจ้าวมิได้มีงานล้นมือหรอกหรือ เหตุใดเว่ยหลางจึงมีเวลามาหาข้าได้"
ใกล้ถึงวันมงคลสมรส เซียวชิงเหอกำลังเก็บตัวอยู่ในจวนเตรียมออกรั้วออกเรือน จู่ ๆ ก็ได้ยินว่าเว่ยหลิงเจ๋อมาเยือนถึงหน้าประตู ย่อมอดแปลกใจมิได้
เว่ยหลิงเจ๋อยื่นกล่องขนมให้เซียวชิงเหอ "ท่านเฉินเกิดอุบัติเหตุยามสอบสวนคดี บัดนี้ท่านเจ้ากรมสั่งให้ข้าพุ่งไปสะสางคดีนี้อย่างสุดกำลัง ช่วงต่อจากนี้ข้าคงยุ่งจนไม่มีเวลามาให้พบหน้า จึงมาพบเจ้าก่อนกำหนด"
เซียวชิงเหอยิ้มจนตาหยี รอยยิ้มกระจ่างบางเบา "เว่ยหลางมีราชการมาก ข้าเข้าใจดี"
นางรู้จักกาลเทศะมาแต่ไหนแต่ไร มิได้จมดิ่งอยู่ในความรักใคร่โลภอยากความแนบชิด
อีกทั้งพวกเขาเฝ้ารออีกไม่นานก็จะเข้าหอพักอยู่ด้วยกันแล้ว จะมิได้พบหน้ากันสักพักก็มิใช่เรื่องใหญ่
เว่ยหลิงเจ๋อไม่อาจสังเกตความผิดปกติใด ๆ จากสีหน้าของเซียวชิงเหอ เขาก็ไม่กล้าเอ่ยปากไถ่ถามถึงชะตาของชุนสี่เช่นกัน นิ่งงันไปครู่หนึ่งจึงถามว่า "เมื่อครู่ยามผ่านเรือนส่วนหน้า ข้าได้ยินว่าท่านยายใหญ่เซียวกริ้วเกรี้ยว ดูท่านยายใหญ่เซียวให้ความสำคัญต่อท่านเฉินยิ่ง"
เซียวชิงเหอพยักหน้า "ท่านปู่รักใคร่ท่านอากูนางยิ่งนัก น่าเสียดายที่ท่านอากูนางจากไปเสียก่อน ท่านปู่จึงโอนความรักไปมอบแก่ท่านอาเฉินจนหมดสิ้น ท่านยายเองก็คงรักใคร่เอ็นดูตามไปด้วยเพราะรักเขาเป็นทุนเดิม"
เสิ่นชิงยวนนั้นแก่กว่าเซียวชิงเหอสิบกว่าปี คำว่าท่านอาที่นางเอ่ยล้วนเป็นธรรมชาติ เว่ยหลิงเจ๋อพลันนึกขึ้นได้ว่าก่อนหน้านี้เสิ่นชิงยวนสนิทสนมกับชุนสี่มาก ก็ขมวดคิ้วมิคลาย