หวังชื่อดึงชุนสี่คุยตลอดคืน
วันรุ่งขึ้นชุนสี่ไร้เรี่ยวแรง นั่งหาวหวอดอยู่ในลานเรือน
นางอยากกลับเรือนนอนตื่นสาย หันศีรษะไปก็เห็นพี่ชายตนถือผ้าอ้อมที่เพิ่งซักเสร็จ ยืนอยู่มุมหนึ่งทำท่าอยากพูดแต่ลังเล
“ท่านพี่ มีสิ่งใดหรือ”
ชุนสี่เอ่ยปากก่อน เฉาอู่จึงเดินเข้ามา สีหน้าเคร่งขรึม กล่าวอย่างหนักแน่นว่า “อาสี่ ครอบครัวนี้ผิดต่อเจ้า บัดนี้เจ้าช่วยท่านเฉินไว้ อาศัยบุญคุณนี้สามารถหลุดพ้นจากบ้านนี้ได้ ภายหน้าอย่ากลับมาอีก ข้าจะส่งเสียอาเหวินให้เรียนจบ ทั้งจะเลี้ยงดูมารดายามแก่เฒ่า”
เฉาอู่พูดพลางขอบตาแดงก่ำ
ช่วงนี้พักรักษาตัวอยู่บ้าน ได้ฟังเรื่องราวไม่น้อยจากปากเฉียนชื่อ จึงรู้ว่ามารดาลำเอียงถึงที่สุด ให้อาสี่ต้องทุกข์ทนมากมาย
หลังจากบิดาจากไป ครอบครัวเกือบอดตาย อาสี่ขายตัวเป็นบ่าวถึงประคองบ้านไว้ได้ แต่มารดากลับในวันเกิดอาสี่ วางยาสลบนาง ส่งนางให้คุณชายหลิว ช่างโหดร้ายเกินไปนัก
เฉาอู่ไม่มีหน้าเผชิญหน้าชุนสี่ แต่ไม่คิดว่าในยามคับขัน ยังเป็นอาสี่ที่ไปตามหมอมาช่วยชีวิตภรรยาและบุตรของตน
เขาไม่อยากให้อาสี่ต้องถูกครอบครัวนี้ถ่วงรั้งอีก
เฉาอู่กล่าวจบยัดเงินสิบกว่าตำลึงใส่มือชุนสี่ “ค่ารักษาที่หุยชุนถังแพงนัก พี่ชายมีแค่นี้ก่อน เจ้าเก็บไว้ ที่เหลือพี่ชายจะทยอยคืนให้”
กลัวชุนสี่ไม่รับ เฉาอู่เตรียมคำปลอบโยนไว้มากมาย ไม่คิดว่าวาจาถัดมาก็ได้ยินเสียงสดใสของชุนสี่ “ได้ ดูแลพี่สะใภ้และหลานก็เป็นหน้าที่พี่ชายแต่แรก ข้าเป็นน้องสาวจะไม่แย่งกับพี่ชายหรอก”