หอจายซิงเป็นภัตตาคารที่ใหญ่ที่สุดและดีที่สุดในฮั่นจิง
เป็นเวลาเหมาะแก่การรับประทาน โถงชั้นล่างแน่นชนัด ยังมีแขกหลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสาย
เย่เอ้อร์จองห้องส่วนตัวไว้ตั้งแต่แรก พอลงจากรถม้า เสี่ยวเอ้อของภัตตาคารก็รีบเข้ามาประคองอย่างกระตือรือร้น ชุนสี่ก้มศีรษะเดินตามหลังเย่เอ้อร์ไป
เมื่อผ่านโถงใหญ่ มีเสียงสนทนาลอยเข้าหู
"พวกเจ้าทราบคดีขโมยศพก่อนหน้านี้หรือไม่ ข่าวว่าพบศพแล้ว อยู่ที่ห้องดับจิตของที่ว่าการจิงจ้าว เจ้าหน้าที่ชันสูตรตรวจพบบาดแผลมากมายบนศพ ทั้งยังพบยาพิษ เป็นฝีมือครอบครัวสามีที่ใจดำเพื่อจะแต่งงานกับหญิงที่มีเงินมากกว่า ตั้งใจทรมานนางจนตาย ทั้งที่นางยังมีบุตรในครรภ์"
"ข้าก็ได้ยินมาเช่นกัน หลายวันมานี้ศพกลับไม่เน่าเปื่อยเลยสักนิด เกรงว่าจะตายอย่างอัดอั้น วิญญาณไม่อาจสงบ จึงคลานออกจากสุสานมาร้องทุกข์ด้วยตนเอง"
"ลูกพี่ลูกน้องห่างๆ ของลูกสะใภ้ท่านลุงใหญ่ฝ่ายแม่ของข้าเป็นนายเวรที่ที่ว่าการจิงจ้าว เขาบอกว่าช่วงนี้กลางคืนมักง่วงหงอย สะลึมสะลือได้ยินเสียงคนร่ำไห้ ยังมีเสียงฝีเท้าอีก น่าขนลุกยิ่งนัก"
คนพวกนี้ยิ่งพูดยิ่งเหลือเชื่อ กลางวันแสกๆ กลับทำให้ตนรู้สึกสันหลังวาบ
ชุนสี่ฟังตลอดทาง ใจที่ลอยค้างกลับสงบลงบ้าง
หากนางถูกเย่เอ้อร์สังหารเพื่อระบายแค้น ท่านเฉินคงหาร่างของนางเจอและชำระคดีให้นางได้กระมัง
เข้าไปในห้องส่วนตัว เสี่ยวเอ้อรีบยกอาหารร้อนๆ มา พลางจะช่วยรินสุรา เย่เอ้อร์เรียกเขาไว้ "สุราเจ้าไม่ต้องรินแล้ว"