ครั้งก่อนที่สกุลเว่ยกล่าวว่าจะเชิญชุนสี่เป็นแขกนั้น ฮูหยินสกุลใหญ่เหล่านั้นกลับไปแล้วก็เงียบหายไป กลับเป็นเซียวชิงเยว่ส่งเทียบเชิญมาให้ชุนสี่ เชิญนางไปร่วมงานเลี้ยงวันเกิดของตน
เทียบเชิญถูกฮูหยินสกุลโม่ยึดไว้ มิได้ส่งถึงมือนาง จนกระทั่งก่อนวันเกิดเซียวชิงเยว่ ฮูหยินสกุลโม่จึงแจ้งให้ชุนสี่ไปงานเลี้ยง
“เจ้าบุ่มบ่ามหุนหัน คราวก่อนล่วงเกินคุณหนูรองเซียวอย่างหนัก หากมิใช่เพราะฉือเอ๋อและคุณหนูรองเซียวมีความสัมพันธ์อันดี งานเลี้ยงวันเกิดนี้เจ้าไม่มีทางมีสิทธิ์ไปร่วมหรอก ครานี้ยายแม่นมเจี่ยจะไปกับพวกเจ้าด้วย พอไปถึงสกุลเซียว เจ้าอย่าพูดมาก ให้ดูสีหน้าฉือเอ๋อ”
ฮูหยินสกุลโม่พูดอย่างหนักแน่น แท้จริงแล้วเทียบเชิญที่สกุลเซียวส่งมามีเพียงชื่อของชุนสี่ แต่ในปากนางกลับกลายเป็นว่าชุนสี่ได้อาศัยบารมีของเสิ่นชิงฉือจึงมีสิทธิ์ไปร่วมงาน
ทั้งที่นางเป็นพี่สะใภ้ของเสิ่นชิงฉือ หากต้องคอยดูสีหน้าเสิ่นชิงฉือทุกฝีก้าว มิเท่ากับส่งตัวไปให้คนหัวเราะเยาะหรือ
ชุนสี่รู้ดีแก่ใจ แต่มิได้โต้เถียงกับฮูหยินสกุลโม่ กลับผงกศีรษะอย่างว่าง่าย “ท่านแม่กล่าวถูกแล้ว ลูกสะใภ้ล้วนฟังท่านแม่ทั้งสิ้น”
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ชุนสี่และเสิ่นชิงฉือออกเดินทางไปสกุลเซียวด้วยกัน
เห็นชุนสี่ถือกล่องอาหารมา เสิ่นชิงฉืออดสงสัยมิได้ “ท่านพี่สะใภ้ทำขนมมาด้วยตนเองหรือ”
งานเลี้ยงฉลองครัวน้อยที่แล้วนั้นอร่อยนัก เสิ่นชิงฉือคิดถึงแล้วยังน้ำลายสอ
“เป็นขนมเค้กข้าวมันแกว หากเจ้าชอบ พรุ่งนี้ข้าจะทำเพิ่มส่งไปให้”
“ขอบคุณท่านพี่สะใภ้”
เสิ่นชิงฉือยิ้มตาหยี ทว่ายายแม่นมเจี่ยกลับส่งเสียงเย็นชา เหยียดหยามว่า “คุณหนูรองเซียวชาติกำเนิดสูงส่ง สิ่งใดที่มิเคยลิ้มลอง ของป่าหายากก็กินมาหมดแล้ว คุณชายภรรยาน้อยคงมิคิดจะใช้ขนมกล่องนี้เป็นของขวัญวันเกิดกระมัง”