ข้าอยากจูบเจ้าจริง ๆ เจ้ายินยอมหรือไม่?
ชุนสี่คอแข็ง ยังไม่เมา ทว่าเชาวน์ปัญญากลับเชื่องช้ากว่าปรกติ อีกทั้งสุ้มเสียงของเสิ่นชิงยวนก็ทุ้มต่ำเสนาะโสต ไรขนตายังแผ่วพัลวันอยู่กลางอุ้งมือนาง กว่าที่นางจะเข้าใจความหมายของวาจานี้ก็ล่วงเลยไปเนิ่นนานนัก
ท่านผู้คุมกฎอยากจูบนางอย่างแน่แท้ และกำลังถามความเห็นนาง
แต่ไฉนต้องถามด้วยเล่า พวกเขามิได้เป็นสามีภรรยากันหรือ?
สามีภรรยาย่อมจูบกันเป็นเรื่องปรกติมิใช่หรือ?
"ข้ากับท่านเป็นสามีภรรยา ข้าย่อมเต็มใจ... อื้อ!"
ชุนสี่ตอบตามตรง ทว่าวาจายังไม่ทันสิ้น ริมฝีปากก็ถูกผนึกเสียก่อน
มือนางยังคงปิดตาของเสิ่นชิงยวนอยู่ มองไม่เห็นสีหน้าของเขา รู้สึกเพียงว่าริมฝีปากเขาอ่อนนุ่มนัก และร้อนแรงยิ่ง
ร้อนแรงยิ่งกว่าแววตาที่เขามองนางเมื่อครู่เสียอีก
เสิ่นชิงยวนก็ดื่มสุรามาเช่นกัน กลิ่นสุราเวียนวนอยู่ระหว่างริมฝีปากและฟันของทั้งคู่ ชักนำให้เกิดความผูกพันลึกซึ้งสองส่วน
หัวใจของชุนสี่เต้นระรัว
ที่แท้การจูบก็ให้ความรู้สึกเช่นนี้นี่เอง
ช่าง...
ชุนสี่กำลังรู้สึกสบายใจ จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าริมฝีปากชุ่มชื้น ร่างทั้งร่างพลันแข็งทื่อ
จูบก็จูบเถิด ไฉนท่านเฉินจึงเลียริมฝีปากนาง?
ชุนสี่รู้สึกไม่ค่อยดีโดยสัญชาตญาณ รีบถอนมือที่ปิดดวงตาของเสิ่นชิงยวนออกเพื่อผลักเขา ทว่าข้อมือกลับถูกจับกุมไว้
ดวงตาของเสิ่นชิงยวนที่ไร้สิ่งบดบังทอประกายด้วยราคีอันมืดมิด ดั่งห้วงสมุทรอันไร้ขอบเขต ราวกับจะกลืนกินตัวนางเข้าไปทั้งร่าง
ชุนสี่ไม่เคยเห็นเสิ่นชิงยวนในสภาพเช่นนี้มาก่อน ถึงกับสร่างเมาไปสองส่วน