“คุณชายภรรยาน้อยของสกุลเฉิน ท่านมองน้องสาวและยายแม่นมคนนั้นอยู่หรือ”
มีผู้เอ่ยถามด้วยความสงสัย
ตั้งแต่ชุนสี่มองมา ยายแม่นมเจี่ยก็รู้สึกว่าผิดปกติ ครั้นได้ยินคำถามนี้ นางยิ่งรู้สึกหนังศีรษะชาไปหมด ทว่ายังไม่ทันห้ามปราม “ก่อนออกจากจวน แม่สามีได้กำชับข้าเป็นพิเศษ ให้ข้าคอยดูสีหน้าน้องสาวกับยายแม่นมเจี่ยแล้วค่อยตัดสินใจ ข้าไม่รู้ว่าเหตุใดจู่ ๆ ทุกคนจึงหันมามองข้า จึงได้แต่มองดูพวกนางว่าจะให้ข้ารับมือเช่นไร”
ชุนสี่มีท่าทางอ่อนแอ เอ่ยปากเล่าเรื่องราวที่ฮูหยินสกุลโม่เคยกล่าวไว้ในจวนออกมาหมด ราวกับว่านางต้องทนทุกข์ทรมานจากน้ำมือแม่สามีมากมายนับแต่ออกเรือนเข้าจวนโหว แม้แต่น้องสามีและยายแม่นมผู้ดูแลก็ยังข่มเหงนางได้
ยายแม่นมเจี่ยยืนปรนนิบัติอยู่ข้าง ๆ ครั้นได้ยินดังนั้นก็รีบเข้าไปใกล้ “ฮูหยินน้อย ท่านอย่าได้พูดจาเหลวไหล ฮูหยินเพียงเกรงว่าท่านไม่รู้กฎมารยาท จึงให้ท่านปรึกษาหารือกับคุณหนูมากหน่อยก่อนจะเอ่ยวาจา หาได้ห้ามท่านพูดไม่”
“แม่สามีหมายความเช่นนั้นหรือ ข้าคงคิดไปเองกระมัง”
ชุนสี่เปลี่ยนคำพูดทันที มิได้โต้เถียงกับยายแม่นมเจี่ย กลับยิ่งทำให้เรื่องนี้ดูมีเงื่อนงำมากขึ้น
ยายแม่นมเจี่ย “...”
คุณชายภรรยาน้อย ที่บ้านท่านหาได้เป็นเช่นนี้ไม่!
ชุนสี่ไม่ใส่ใจว่ายายแม่นมเจี่ยจะคิดอย่างไร เมื่อได้รับ “อนุญาต” จากยายแม่นมเจี่ยแล้ว นางจึงมองไปยังผู้คนพลางเอ่ยถามด้วยความสงสัย “จริงสิ เมื่อครู่พวกท่านมองข้าด้วยเหตุใด”
เซียวชิงเยว่เอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ “ทุกคนต่างก็เสนอชื่อคนในครอบครัวของตน เจ้ามัวแต่กิน ไม่เอ่ยถึงท่านน้าเฉินแม้สักคำ เจ้ามิรู้สึกละอายบ้างหรือ”
ชุนสี่ทำหน้าทะเล้น “พวกเจ้าล้วนเป็นสาวพรหมจารี ข้าจะเล่าเรื่องสนุกในห้องหอก็ย่อมได้ แต่พวกเจ้าจะกล้าฟังหรือไม่เล่า”