"พวกเจ้าสบตาเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร ท่านเฉินและฮูหยินน้อยผู้นี้คือผู้มีบุญคุณช่วยชีวิตพวกเรา หากมิใช่เพราะพวกเขามาถึงทันท่วงที พวกเราคงตายกันหมดแล้ว"
ยังไม่ทันที่ชุนสี่จะเอ่ยปากโต้แย้ง ผู้คนที่เพิ่งได้รับการช่วยเหลือจากโรงน้ำชาก็พากันออกหน้าช่วยเสิ่นชิงยวนพูด
พวกเขาเพิ่งเห็นเสิ่นชิงยวนช่วยชุนสี่ปัดปอยผม พูดไปมาก็อดชื่นชมทั้งคู่ไม่ได้
"ท่านเฉินได้ภรรยาผู้มีจิตเมตตาเช่นนี้ ช่างมีวาสนายิ่งนัก"
"อีกทั้งท่านเฉินกับฮูหยินก็มีรูปโฉมคู่ควรกันยิ่ง พรหมลิขิตให้ได้อยู่ด้วยกันไปจนแก่เฒ่า มีบุตรหลานมากมาย และครองรักกันไปร้อยปี"
"ท่านเฉินและฮูหยินคือผู้มีบุญคุณกอบกู้ทุกชีวิตในครอบครัวข้า ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ข้าจะจุดธูปสวดภาวนาทุกวัน อวยพรให้ทั้งสองท่านประสบแต่ความผาสุกรุ่งเรือง"
คำประจบสอพลอที่เพิ่งกล่าวกับเว่ยหลิงเจ๋อนั้น แม้จะฟังดูไพเราะ แต่ก็หาได้มีน้ำหนักเทียบเท่าเสียงของชาวบ้านเหล่านี้ หรือแม้แต่ความศรัทธาแรงกล้าของพวกเขา
ชุนสี่หายโกรธเป็นปลิดทิ้งในบัดนั้น "ท่านเฉินของข้าชอบทำความดี ข้าก็คอยเรียนรู้ตามท่าน หากภายหน้าพวกเจ้าได้ยินผู้ใดกล่าวร้ายต่อท่านเฉินของข้าอีก ก็ช่วยด่าว่ากล่าวสักสองสามคำก็แล้วกัน"
ชุนสี่ยิ้มตาหยี เกล้าผมเป็นมวยสตรีตามธรรมเนียมผู้มีสามีแล้ว ยืนอยู่ข้างเสิ่นชิงยวน ดูอ่อนหวานน่าทะนุถนอมยิ่งนัก
เมื่อเว่ยหลิงเจ๋อได้ยินคำเหล่านี้ สีหน้าก็เครียดเขียว
คนพวกนี้ตาบอดกันหมดแล้วหรืออย่างไร มองตรงไหนถึงเห็นว่าสองคนนี้เหมาะสมคู่ควร?
เมื่อคิดได้ดังนั้น เว่ยหลิงเจ๋อจึงเอ่ยเสียงเย็น "ท่านเฉินเคยมีภรรยาสองคนล้วนเสียชีวิตเพราะเคราะห์ร้าย หลายวันนี้ก็มิได้ยินข่าวว่าจวนโหวจัดงานวิวาห์ เหตุใดจึงมีภรรยาใหม่ได้เล่า?"