ฮูหยินน้อยของพ่อม่าย

ตอนที่ 67 ท่าน ท่านอ๋อง ข้ารู้สึกว่าตนเสียเปรียบอยู่บ้าง

7 นาที· 1.7K คำ

งานเลี้ยงดำเนินต่อเนื่องจนถึงกลางคืนจึงเลิกรา

เมื่องานเลี้ยงยุติลง บิดาเว่ยก็เรียกเว่ยหลิงเจ๋อไปยังห้องหนังสือ แล้วขว้างหยกล็อกเก็ตนั้นใส่เว่ยหลิงเจ๋ออย่างแรง: "เจ้าลูกทรพี ดูสิ่งที่เจ้าทำสิ!"

เว่ยหลิงเจ๋อหลบวูบหนึ่ง หยกล็อกเก็ตกระแทกพื้น แตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ

เว่ยหลิงเจ๋อไม่ชายตามองหยกล็อกเก็ต เอ่ยต่อบิดาเว่ยเพียงว่า: "หยกล็อกเก็ตนี้ข้ามิได้พกพามานานแล้ว คงจะเป็นชุนสี่ลอบนำติดตัวไปขณะออกจากสกุลเว่ย แน่นอนว่าเสิ่นชิงยวนต้องริษยาที่ข้าแย่งผลงานของเขา จึงจงใจใส่ร้าย..."

"ถึงขั้นนี้แล้ว เจ้ายังจะไม่พูดความจริงอีก ต้องให้ข้าเรียกพ่อบ้านกับบ่าวไพร่พวกนั้นมาเผชิญหน้าต่อเจ้ากระนั้นหรือ?"

บิดาเว่ยตัดบทเว่ยหลิงเจ๋อด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด แววตาฉายแวบหนึ่งของความผิดหวัง

กว่าสิบปีที่ผ่านมา บิดาเว่ยภาคภูมิใจในตัวเว่ยหลิงเจ๋อมาโดยตลอด

บุตรชายผู้นี้แม้เกิดมาบนกองเงินกองทอง กลับมิได้เปื้อนเปรอะด้วยวิสัยเจ้าสำราญอย่างคุณชายสกุลใหญ่ ทว่าเป็นผู้ตรงไปตรงมา ไขว่คว้าก้าวหน้า แต่หลังจากบาดเจ็บหนักจนเป็นอัมพาต นิสัยก็แปรเปลี่ยนไปสิ้น

แม้ยามนี้จะฟื้นคืนดีแล้ว ก็มิได้เปิดเผยซื่อตรงเช่นเมื่อก่อนอีก กลับทำการร้ายกาจ ไม่เลือกวิธีใด ๆ ทั้งสิ้น

สายตาของบิดาเว่ยทิ่มแทงเว่ยหลิงเจ๋อ เว่ยหลิงเจ๋อเม้มริมฝีปาก มิได้แก้ตัวอีก ชั่วครู่ก็เอ่ยว่า: "ท่านพ่อ สาวใช้ผู้นั้นชื่อชุนสี่ มีความหมายต่อข้ามาก ข้าเสียใจที่ปล่อยให้นางจากไป"

"นางมิใช่สาวใช้ของเจ้ามานานแล้ว ทั้งยังแต่งงานเป็นผู้มีสามี หากนับตามศักดิ์ เจ้าต้องเรียกนางว่าอา แล้วเจ้ายังโลภลาภคิดสู่รู้ถึงภรรยาผู้อื่น ผิดหลักมนุษยธรรม แล้วยังจะให้ฮาเอ๋อร์อยู่แห่งหนใด?"

น้ำเสียงของบิดาเว่ยเจือความหนักแน่นยิ่งขึ้นทุกประโยค เพียงรู้สึกว่าเว่ยหลิงเจ๋อออกจะเหลวไหลเลอะเลือนในเรื่องนี้อย่างยิ่ง

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป