ชุนสี่กล้าได้กล้าเสียมาตั้งแต่เล็ก แต่ภาพลักษณ์ของเสิ่นชิงยวนในใจนางก่อนหน้านั้นช่างเที่ยงธรรมยิ่งนัก นางจึงไม่กล้าทำการลบหลู่หยาบช้าต่อเขาเลย
เงียบงันไปชั่วขณะ ชุนสี่ตัดสินใจยอมศิโรราบแต่โดยดี "ท่านใต้เท้าเมตตาช่วยข้าทายา จะเรียกว่าล่วงเกินข้าได้อย่างไร เมื่อครู่ข้าเอ่ยล้อเล่นน่ะ"
พลางกล่าวพลางชุนสี่คลานขึ้นเตียง ถอยอาภรณ์ลงมาจนถึงบั้นเอว
นางฟื้นตัวได้ดีเยี่ยม รอยเขียวช้ำบนแผ่นหลังยามนี้มองดูไม่น่าหวาดหวั่นเช่นครั้นอยู่สกุลเว่ยแล้ว
เพิ่งอาบน้ำเสร็จ ผิวกายทั่วร่างถูกไอร้อนร่ำเซาเผยสีชมพูอ่อน หอมกรุ่นอ่อนนุ่ม
เสิ่นชิงยวนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตักยาทาขึ้นมาละลายในอุ้งมือ
แม้จะว่าเคยทำมารอบหนึ่งก็ย่อมชำนาญขึ้น แต่เมื่อฝ่ามือร้อนระอุของเสิ่นชิงยวนกดลงบนแผ่นหลัง ชุนสี่ก็ยังสะดุ้งสุดตัว ผิวกายบนร่างยิ่งแดงระเรื่อขึ้นอีก
รู้ว่านางเขินอาย เสิ่นชิงยวนจึงเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ "วันนี้ที่จวนสกุลเว่ย เจ้าเจอมือสังหารมาจริงหรือ"
พอได้เอ่ยถึงเรื่องสำคัญ ชุนสี่ก็ลืมความเขินอายไปสิ้น "จะมีมือสังหารอันใดเล่า ก็ไอ้คนเลวเว่ยหลิงเจ๋อนั่นแหละที่จงใจให้คนล่อข้าไปยังเรือนรับรอง ในวันนี้มีแขกเหรื่อเต็มจวนสกุลเว่ย หากมีใครพบเห็นเข้า ข้าจะยังมีทางรอดหรือ แล้วอีกอย่างมันก็ได้แต่งกับภรรยาที่งดงามอ่อนโยนปานนั้นแล้ว ยังไม่พอใจสิ่งใดอีกเล่า"
พอเอ่ยถึงเรื่องนี้ ชุนสี่ก็อดเดือดดาลขึ้นมามิได้
เสิ่นชิงยวนเองก็มิได้ประหลาดใจกับคำตอบนี้ มือยังคงเคลื่อนไหวไม่หยุด เอ่ยปากอีกครั้งด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง "มันพูดอะไรกับเจ้าหรือไม่"
"ข้ามิได้ให้โอกาสมันเอ่ยวาจา พอมันปรากฏตัวในเรือนรับรอง ข้าก็ร้องเรียกคนเสียงดังแล้ววิ่งมาหาท่านใต้เท้า"