บิดาเว่ยให้พ่อบ้านตรวจตราทั่วทั้งจวน ก็มิพบบุคคลต้องสงสัย ครั้นเห็นว่าใกล้เที่ยงวันแล้ว องค์รัชทายาทก็มิได้สืบค้นต่อ ทรงมอบหยกล็อกเก็ตให้บิดาเว่ยไล่ล่าต่อไป แล้วทรงเริ่มงานเลี้ยงตามปกติ
เรือนหน้าคืนความคึกคัก ทว่าในใจผู้คนล้วนมีข้อกังขา
เหตุไฉนเสิ่นชิงยวนสืบคดีนี้ และถึงขั้นเอาตัวเข้าแลก ท้ายที่สุดเหตุใดเว่ยหลิงเจ๋อจึงเดียวดายครองความดีชอบ
คดีนี้ของเว่ยหลิงเจ๋อไขกระจ่างแล้วจริงหรือ นักฆ่าที่ปรากฏกายล่องหนในวันนี้มาจากที่ใด หยกล็อกเก็ตล้ำค่านั้นเป็นของใคร
เบื้องหลังยังมีฆาตกรตัวจริงที่ซ่อนลึกกว่านี้หรือไม่
ชุนสี่มิสมควรอยู่กับเหล่าบุรุษ จึงไปยังอุทยานเบื้องหลังพร้อมเซียวชิงเหอ
กลางทาง เซียวชิงเหอให้สาวใช้หลบหลีกไป พลางเอ่ยเสียงอ่อนโยนกับชุนสี่ว่า "ข้าทราบว่าวันนี้มิได้มีนักฆ่า เป็นเพราะเว่ยหลางบังอาจล่วงเกินท่านน้าสะใภ้"
ก่อนหน้านี้เซียวชิงเหอเพียงสงสัย หยกล็อกเก็ตนั้นยืนยันสิ่งที่คิด
นั่นคือหยกล็อกเก็ตที่นางก้าวหนึ่งคำนับหนึ่ง เดินทางขึ้นเขาวัดอวิ๋นซาน อ้อนวอนพระอาจารย์ให้ทำพิธีเบิกแสง หวังคุ้มครองเว่ยหลิงเจ๋อให้กลับมาโดยสวัสดิภาพ ก่อนที่เขาจะออกศึกครั้งแรก
ครั้นต่อมาเว่ยหลิงเจ๋อบาดเจ็บ ก็มิเคยสวมใส่มันอีก
เซียวชิงเหอเองก็คาดไม่ถึงว่าจะพบหยกนี้อีกในสภาพเช่นวันนี้
ชุนสี่ยังคงก้าวเดิน มิแม้แต่สีหน้าจะเปลี่ยน กล่าวเรียบเฉยว่า "ข้าไม่เข้าใจว่าไท่เสากู๋เหนียงกล่าวสิ่งใด"
เซียวชิงเหอมินึกรำคาญ เพียงจับจ้องชุนสี่ด้วยแววตาจริงจัง "ข้ามิได้มีเจตนาจะล้วงความจากเจ้า ข้าเพียงอยากรู้ว่าวันนี้เขาพูดสิ่งใดกับเจ้าบ้าง"
วันนี้เป็นงานเลี้ยงเลื่อนขั้นของเขา นางเป็นภรรยาเขา จัดงานเลี้ยงให้เป็นครั้งแรก ต่อหน้าพระชายารัชทายาทเขาแสดงความรักมั่นลึกซึ้งเช่นนั้น แต่อาจหาญลอบมาพบชุนสี่