เมื่อถูกเสิ่นชิงยวนเปิดโปงต่อหน้าผู้คนว่านางไม่กล้าตาย ม่ออวิ๋นหว่านก็สงบปากสงบคำลงในที่สุด แต่ฮูหยินเหลียงกลับสืบรู้ตัวตนของชุนสี่มาจากที่ใดก็ไม่ทราบ จึงให้ยายจางนำเทียบเชิญมาเชื้อเชิญชุนสี่และเสิ่นชิงอวี่ไปทานอาหารที่จวน
เสิ่นชิงอวี่กำลังเจ็บหน้าอกอยู่ พอเห็นชุนสี่ก็แสดงความคับแค้นเต็มใบหน้า แทบอยากเขียนคำว่า "นกกาเหว่าแย่งรัง" ไว้บนหน้าผาก
ชุนสี่แสร้งทำเป็นมองไม่เข้าใจ ถามด้วยความสงสัยใคร่รู้: "เหตุใดดวงตาของน้องสามจึงเขียวเสียเล่า ต้องการให้พี่สะใภ้ช่วยจัดหน้าตรงให้หรือไม่?"
ชุนสี่พูดพลางสะบัดข้อมือ เสิ่นชิงอวี่กลัวถูกทำร้าย จึงรีบหลุบสายตาแล้วกัดฟันกล่าว: "ข้าไม่มีปัญหาอะไรทางสายตา เจ้าอย่าหาเรื่อง!"
"น้องสามพูดกับข้าเช่นนี้ได้อย่างไรกัน ข้าเป็นพี่สะใภ้ของเจ้านะ หากไปถึงจวนสกุลเหลียงแล้วให้คนเห็นว่าจวนเราไม่มีผู้ใหญ่ผู้น้อย ไร้ซึ่งธรรมเนียม จะเสียชื่อเสียงเพียงใด เจ้าว่าจริงหรือไม่?"
ชุนสี่กล่าวด้วยรอยยิ้มพลางตบไหล่เสิ่นชิงอวี่อย่างองอาจเป็นธรรมชาติ
ชุนสี่ไม่ได้ออกแรงหนักหนา ทว่าเสิ่นชิงอวี่กลับสัมผัสได้ถึงการคุกคามอย่างแรงกล้า
ทั้งตัวยังมีบาดเจ็บอยู่ เสิ่นชิงอวี่ไม่อยากหาเรื่องใส่ตัว ได้แต่ลดน้ำเสียงลงกล่าวว่า: "พี่สะใภ้กล่าวถูกต้อง เมื่อครู่เป็นข้าที่ไม่สมควร"
คำว่า "พี่สะใภ้" นี้เรียกว่าเรียกได้ถูกใจชุนสี่ยิ่งนัก นางได้คืบจะเอาศอก เขย่งเท้าลูบศีรษะเสิ่นชิงอวี่
"ว่านอนสอนง่าย นี่ต่างหากคือท่าทีอันสมควรของผู้เป็นน้อง"
"…"
บังอาจลูบศีรษะข้าเหมือนลูบหัวสุนัขเช่นนี้ เฉาชุนสี่ เจ้าตายแน่!
เสิ่นชิงอวี่โกรธจนหน้าอกกระเพื่อมรุนแรง ซี่โครงก็พลอยเจ็บร้าวตาม แต่กล้าโกรธไม่กล้าปริปาก ชุนสี่ลูบศีรษะจนหนำใจแล้วจึงฮัมเพลงเบาๆ ขึ้นนั่งรถม้าไปยังจวนสกุลเหลียง